| ลักษณะ 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป / Title I — General Provisions | |
| หมวด 1 การตกทอดแห่งทรัพย์มรดก / Chapter I — Devolution of an Inheritance | |
| มาตรา 1599 เมื่อบุคคลใดตาย มรดกของบุคคลนั้นตกทอดแก่ทายาท ทายาทอาจเสียไปซึ่งสิทธิในมรดกได้แต่โดยบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้หรือกฎหมายอื่น | Section 1599 When a person dies, his estate devolves on the heirs. An heir may lose the right to the inheritance only under the provisions of this Code or of other laws. |
| มาตรา 1600 ภายใต้บังคับของบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ กองมรดกของผู้ตายได้แก่ทรัพย์สินทุกชนิดของผู้ตาย ตลอดทั้งสิทธิหน้าที่และความรับผิดต่าง ๆ เว้นแต่ตามกฎหมายหรือว่าโดยสภาพแล้ว เป็นการเฉพาะตัวของผู้ตายโดยแท้ | Section 1600 Subject to the provisions of this Code, the estate of a deceased person comprises his property of every kind, as well as his rights, duties and liabilities, except those which by law or by their nature are purely personal to him. |
| มาตรา 1601 ทายาทไม่จำต้องรับผิดเกินกว่าทรัพย์มรดกที่ตกทอดได้แก่ตน | Section 1601 An heir shall not be liable in excess of the property devolving on him. |
| มาตรา 1602 เมื่อบุคคลใดต้องถือว่าถึงแก่ความตายตามความในมาตรา 62 แห่งประมวลกฎหมายนี้ มรดกของบุคคลนั้นตกทอดแก่ทายาท ถ้าพิสูจน์ได้ว่าบุคคลนั้นยังคงมีชีวิตอยู่ หรือตายในเวลาอื่นผิดไปจากเวลาดังระบุไว้ในคำสั่งที่สั่งให้เป็นคนสาบสูญ ให้ใช้บทบัญญัติมาตรา 63 แห่งประมวลกฎหมายนี้บังคับแก่ทายาทของบุคคลนั้น | Section 1602 When a person is deemed to have died under section 62 of this Code, his estate devolves on his heirs. If it is proved that such person is still alive, or died at a time different from that stated in the order declaring him a disappeared person, section 63 of this Code shall govern the heirs of such person. |
| มาตรา 1603 กองมรดกย่อมตกทอดแก่ทายาทโดยสิทธิตามกฎหมายหรือโดยพินัยกรรม ทายาทที่มีสิทธิตามกฎหมาย เรียกว่า “ทายาทโดยธรรม” ทายาทที่มีสิทธิตามพินัยกรรม เรียกว่า “ผู้รับพินัยกรรม” | Section 1603 An estate devolves on the heirs by right of law or by will. An heir entitled by operation of law is called a “statutory heir.” An heir entitled under a will is called a “legatee.” |
| หมวด 2 การเป็นทายาท / Chapter II — Being an Heir | |
| มาตรา 1604 บุคคลธรรมดาจะเป็นทายาทได้ก็ต่อเมื่อมีสภาพบุคคลหรือสามารถมีสิทธิได้ตามมาตรา 15 แห่งประมวลกฎหมายนี้ ในเวลาที่เจ้ามรดกถึงแก่ความตาย เพื่อประโยชน์แห่งมาตรานี้ ให้ถือว่าเด็กที่เกิดมารอดอยู่ภายในสามร้อยสิบวันนับแต่เวลาที่เจ้ามรดกถึงแก่ความตายนั้น เป็นทารกในครรภ์มารดาอยู่ในเวลาที่เจ้ามรดกถึงแก่ความตาย | Section 1604 A natural person can be an heir only if he has legal personality, or is capable of having rights under section 15 of this Code, at the time of death of the de cujus. For the purpose of this section, a child who is born alive within three hundred and ten days after the death of the de cujus is deemed to have been in the womb at the time of that death. |
| มาตรา 1605 ทายาทคนใดยักย้าย หรือปิดบังทรัพย์มรดกเท่าส่วนที่ตนจะได้หรือมากกว่านั้นโดยฉ้อฉลหรือรู้อยู่ว่า ตนทำให้เสื่อมประโยชน์ของทายาทคนอื่น ทายาทคนนั้นต้องถูกกำจัดมิให้ได้มรดกเลย แต่ถ้าได้ยักย้ายหรือปิดบังทรัพย์มรดกน้อยกว่าส่วนที่ตนจะได้ ทายาทคนนั้นต้องถูกกำจัดมิให้ได้มรดกเฉพาะส่วนที่ได้ยักย้ายหรือปิดบังไว้นั้น มาตรานี้มิให้ใช้บังคับแก่ผู้รับพินัยกรรม ซึ่งผู้ตายได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์สินให้เฉพาะสิ่งเฉพาะอย่าง ในอันที่จะได้รับทรัพย์สินนั้น | Section 1605 Any heir who, fraudulently or with knowledge that he thereby prejudices the other heirs, takes away or conceals property of the estate to an amount equal to or greater than his share, shall be wholly excluded from the inheritance; but if he takes away or conceals property of the estate to an amount less than his share, he shall be excluded only as to the part so taken away or concealed. This section does not apply to a legatee to whom the deceased has by will given specific property, in respect of receiving that property. |
| มาตรา 1606 บุคคลดังต่อไปนี้ต้องถูกกำจัดมิให้รับมรดกฐานเป็นผู้ไม่สมควร คือ (1) ผู้ที่ต้องคำพิพากษาถึงที่สุดว่าได้เจตนากระทำ หรือพยายามกระทำให้เจ้ามรดกหรือผู้มีสิทธิได้รับมรดกก่อนตนถึงแก่ความตายโดยมิชอบด้วยกฎหมาย (2) ผู้ที่ได้ฟ้องเจ้ามรดกหาว่าทำความผิดโทษประหารชีวิตและตนเองกลับต้องคำพิพากษาถึงที่สุดว่า มีความผิดฐานฟ้องเท็จหรือทำพยานเท็จ (3)1 ผู้ที่รู้แล้วว่า เจ้ามรดกถูกฆ่าโดยเจตนา แต่มิได้นำข้อความนั้นขึ้นร้องเรียนเพื่อเป็นทางที่จะเอาตัวผู้กระทำผิดมาลงโทษ แต่ข้อนี้มิให้ใช้บังคับถ้าบุคคลนั้นมีอายุยังไม่ครบสิบหกปีบริบูรณ์ หรือเป็นคนวิกลจริตไม่สามารถรู้ผิดชอบ หรือถ้าผู้ที่ฆ่านั้นเป็นคู่สมรสหรือผู้บุพการีหรือผู้สืบสันดานของตนโดยตรง (4) ผู้ที่ฉ้อฉลหรือข่มขู่ให้เจ้ามรดกทำ หรือเพิกถอน หรือเปลี่ยนแปลงพินัยกรรมแต่บางส่วนหรือทั้งหมดซึ่งเกี่ยวกับทรัพย์มรดก หรือไม่ให้กระทำการดังกล่าวนั้น (5) ผู้ที่ปลอม ทำลาย หรือปิดบังพินัยกรรมแต่บางส่วนหรือทั้งหมด เจ้ามรดกอาจถอนข้อกำจัดฐานเป็นผู้ไม่สมควรเสียก็ได้โดยให้อภัยไว้เป็นลายลักษณ์อักษร | Section 1606 The following persons are excluded from the inheritance as being unworthy: (1) a person who has been convicted by a final judgment of having intentionally and unlawfully caused, or attempted to cause, the death of the de cujus or of a person entitled to the inheritance before him; (2) a person who, having accused the de cujus of an offense punishable with death, has himself been convicted by a final judgment of the offense of false accusation or false evidence; (3) a person who, knowing that the de cujus was murdered, did not give information thereof in order to bring the offender to punishment; this, however, does not apply if that person was not yet fully sixteen years of age, or was of unsound mind unable to distinguish right from wrong, or if the murderer was his spouse or his ascendant or direct descendant; (4) a person who by fraud or duress caused the de cujus to make, revoke or alter, in whole or in part, a will concerning the estate, or prevented him from doing so; (5) a person who forged, destroyed or concealed a will, in whole or in part. The de cujus may withdraw the exclusion for unworthiness by a pardon made in writing. |
| มาตรา 1607 การถูกกำจัดมิให้รับมรดกนั้นเป็นการเฉพาะตัว ผู้สืบสันดานของทายาทที่ถูกกำจัดสืบมรดกต่อไปเหมือนหนึ่งว่าทายาทนั้นตายแล้ว แต่ในส่วนทรัพย์สินซึ่งผู้สืบสันดานได้รับมรดกมาเช่นนี้ ทายาทที่ว่านั้นไม่มีสิทธิที่จะจัดการและใช้ดังที่ระบุไว้ในบรรพ 5 ลักษณะ 2 หมวด 3 แห่งประมวลกฎหมายนี้ ในกรณีเช่นนั้นให้ใช้มาตรา 1548 บังคับโดยอนุโลม | Section 1607 The exclusion from the inheritance is personal. The descendants of the excluded heir inherit as though that heir were dead; but, as regards the property so inherited by the descendants, the excluded heir has no right of management and enjoyment as provided in Book V, Title II, Chapter III of this Code. In such case, section 1548 applies mutatis mutandis. |
| หมวด 3 การตัดมิให้รับมรดก / Chapter III — Disinheritance | |
| มาตรา 1608 เจ้ามรดกจะตัดทายาทโดยธรรมของตนคนใดมิให้รับมรดกก็ได้แต่ด้วยแสดงเจตนาชัดแจ้ง (1) โดยพินัยกรรม (2) โดยทำเป็นหนังสือมอบไว้แก่พนักงานเจ้าหน้าที่ ตัวทายาทผู้ถูกตัดมิให้รับมรดกนั้นต้องระบุไว้ให้ชัดเจน แต่เมื่อบุคคลใดได้ทำพินัยกรรมจำหน่ายทรัพย์มรดกเสียทั้งหมดแล้ว ให้ถือว่าบรรดาทายาทโดยธรรมผู้ที่มิได้รับประโยชน์จากพินัยกรรม เป็นผู้ถูกตัดมิให้รับมรดก | Section 1608 A de cujus may disinherit any of his statutory heirs only by an express declaration of intention: (1) by a will; (2) by a writing deposited with the competent official. The disinherited heir must be clearly identified. However, when a person has by will disposed of the whole of his estate, all statutory heirs who take no benefit under the will are deemed to have been disinherited. |
| มาตรา 1609 การแสดงเจตนาตัดมิให้รับมรดกนั้นจะถอนเสียก็ได้ ถ้าการตัดมิให้รับมรดกนั้นได้ทำโดยพินัยกรรม จะถอนเสียได้ก็แต่โดยพินัยกรรมเท่านั้น แต่ถ้าการตัดมิให้รับมรดกได้ทำเป็นหนังสือมอบไว้แก่พนักงานเจ้าหน้าที่ การถอนจะทำตามแบบใดแบบหนึ่งดั่งบัญญัติไว้ในมาตรา 1608 (1) หรือ (2) ก็ได้ | Section 1609 A declaration of disinheritance may be withdrawn. If the disinheritance was made by a will, it may be withdrawn only by a will; but if it was made by a writing deposited with the competent official, the withdrawal may be made in either of the forms provided in section 1608 (1) or (2). |
| หมวด 4 การสละมรดกและอื่น ๆ / Chapter IV — Renunciation of Inheritance and Others | |
| มาตรา 1610 ถ้ามรดกตกทอดแก่ผู้เยาว์ หรือบุคคลวิกลจริต หรือบุคคลผู้ไม่สามารถจะจัดทำการงานของตนเองได้ตามความหมายแห่งมาตรา 32 แห่งประมวลกฎหมายนี้ และบุคคลนั้นยังไม่มีผู้แทนโดยชอบธรรม หรือผู้อนุบาล หรือผู้พิทักษ์ เมื่อผู้มีส่วนได้เสีย หรือพนักงานอัยการร้องขอ ก็ให้ศาลตั้งผู้ปกครอง ผู้อนุบาล หรือผู้พิทักษ์แล้วแต่กรณี | Section 1610 If an inheritance devolves on a minor, a person of unsound mind, or a person incapable of managing his own affairs within the meaning of section 32 of this Code, and such person has no legal representative, curator or custodian, the court shall, on the application of an interested person or of the public prosecutor, appoint a guardian, curator or custodian, as the case may be. |
| มาตรา 1611 ทายาทซึ่งเป็นผู้เยาว์ บุคคลวิกลจริตหรือบุคคลผู้ไม่สามารถจะจัดทำการงานของตนเองได้ตามความหมายแห่งมาตรา 32 แห่งประมวลกฎหมายนี้ จะทำการดังต่อไปนี้ไม่ได้ เว้นแต่จะได้รับความยินยอมของบิดามารดา ผู้ปกครอง ผู้อนุบาล หรือผู้พิทักษ์ แล้วแต่กรณี และได้รับอนุมัติจากศาลแล้วคือ (1) สละมรดก (2) รับมรดกอันมีค่าภาระติดพันหรือเงื่อนไข | Section 1611 An heir who is a minor, a person of unsound mind, or a person incapable of managing his own affairs within the meaning of section 32 of this Code, may not, except with the consent of his parents, guardian, curator or custodian, as the case may be, and with the approval of the court, do the following acts: (1) renounce the inheritance; or (2) accept an inheritance burdened with a charge or a condition. |
| มาตรา 1612 การสละมรดกนั้น ต้องแสดงเจตนาชัดแจ้งเป็นหนังสือมอบไว้แก่พนักงานเจ้าหน้าที่ หรือทำเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความ | Section 1612 A renunciation of an inheritance must be made by an express declaration of intention in writing deposited with the competent official, or by a contract of compromise. |
| มาตรา 1613 การสละมรดกนั้น จะทำแต่เพียงบางส่วน หรือทำโดยมีเงื่อนไข หรือเงื่อนเวลาไม่ได้ การสละมรดกนั้น จะถอนเสียมิได้ | Section 1613 A renunciation of an inheritance may not be made in part, nor subject to any condition or time clause. A renunciation of an inheritance cannot be withdrawn. |
| มาตรา 1614 ถ้าทายาทสละมรดกด้วยวิธีใดโดยที่รู้อยู่ว่าการที่ทำเช่นนั้นจะทำให้เจ้าหนี้ของตนเสียเปรียบ เจ้าหนี้มีสิทธิที่จะร้องขอให้เพิกถอนการสละมรดกนั้นเสียได้ แต่ความข้อนี้มิให้ใช้บังคับ ถ้าปรากฏว่าในขณะที่สละมรดกนั้น บุคคลซึ่งเป็นผู้ได้ลาภงอกแต่การนั้นมิได้รู้เท่าถึงข้อความจริงอันเป็นทางให้เจ้าหนี้ต้องเสียเปรียบนั้นด้วย แต่หากกรณีเป็นการสละมรดกโดยเสน่หา เพียงแต่ทายาทผู้สละมรดกเป็นผู้รู้ฝ่ายเดียวเท่านั้นก็พอแล้ว ที่จะขอเพิกถอนได้ เมื่อได้เพิกถอนการสละมรดกแล้ว เจ้าหนี้จะร้องขอให้ศาลสั่ง เพื่อให้ตนรับมรดกแทนที่ทายาทและในสิทธิของทายาทนั้นก็ได้ ในกรณีเช่นนี้ เมื่อได้ชำระหนี้ของทายาทนั้นให้แก่เจ้าหนี้แล้ว ถ้าส่วนของทายาทนั้นยังมีเหลืออยู่อีก ก็ให้ได้แก่ผู้สืบสันดานของทายาทนั้น หรือทายาทอื่นของเจ้ามรดก แล้วแต่กรณี | Section 1614 If an heir renounces an inheritance in any manner with knowledge that this will prejudice his creditors, the creditors are entitled to apply for annulment of the renunciation. This, however, does not apply if, at the time of the renunciation, the person who benefited thereby was not aware of the facts that would prejudice the creditors; but in the case of a gratuitous renunciation, it is sufficient that the renouncing heir alone was aware, in order to have the renunciation annulled. When the renunciation has been annulled, the creditors may apply to the court for authority to receive the inheritance in the place of, and in the right of, the heir. In such case, after the debts of that heir have been paid to the creditors, any part of that heir’s share still remaining shall go to his descendants, or to the other heirs of the de cujus, as the case may be. |
| มาตรา 1615 การที่ทายาทสละมรดกนั้น มีผลย้อนหลังไปถึงเวลาที่เจ้ามรดกตาย เมื่อทายาทโดยธรรมคนใดสละมรดก ผู้สืบสันดานของทายาทคนนั้นสืบมรดกได้ตามสิทธิของตน และชอบที่จะได้รับส่วนแบ่งเท่ากับส่วนแบ่งที่ผู้สละมรดกนั้นจะได้รับ แต่ผู้สืบสันดานนั้นต้องไม่ใช่ผู้ที่บิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้อนุบาลแล้วแต่กรณี ได้บอกสละมรดกโดยสมบูรณ์ในนามของผู้สืบสันดานนั้น | Section 1615 The renunciation of an inheritance by an heir has retroactive effect to the time of death of the de cujus. When a statutory heir renounces an inheritance, his descendants inherit in their own right and are entitled to a share equal to that which the renouncing person would have received; provided that such descendants are not persons in whose name the renunciation was fully made by the parents, guardian or curator, as the case may be. |
| มาตรา 1616 ถ้าผู้สืบสันดานของผู้สละมรดกได้มรดกมาดังกล่าวไว้ในมาตรา 1615 แล้ว ผู้ที่ได้สละมรดกนั้นไม่มีสิทธิในส่วนทรัพย์สินอันผู้สืบสันดานของตนได้รับมรดกมา ในอันที่จะจัดการและใช้ดังที่ระบุไว้ในบรรพ 5 ลักษณะ 2 หมวด 3 แห่งประมวลกฎหมายนี้ และให้ใช้มาตรา 1548 บังคับโดยอนุโลม | Section 1616 If the descendants of the renouncing person acquire the inheritance as provided in section 1615, the renouncing person has, over the property so inherited by his descendants, no right of management and enjoyment as provided in Book V, Title II, Chapter III of this Code; and section 1548 applies mutatis mutandis. |
| มาตรา 1617 ผู้รับพินัยกรรมคนใดสละมรดก ผู้นั้นรวมตลอดทั้งผู้สืบสันดานไม่มีสิทธิจะรับมรดกที่ได้สละแล้วนั้น | Section 1617 A legatee who renounces a legacy, including his descendants, has no right to receive the legacy so renounced. |
| มาตรา 1618 ถ้าทายาทโดยธรรมผู้ที่ได้สละมรดกไม่มีผู้สืบสันดานที่จะรับมรดกได้ หรือผู้รับพินัยกรรมได้สละมรดก ให้ปันส่วนแบ่งของผู้ที่ได้สละมรดกนั้น ๆ แก่ทายาทอื่นของเจ้ามรดกต่อไป | Section 1618 If a statutory heir who has renounced the inheritance has no descendants to inherit, or if a legatee has renounced a legacy, the share of the renouncing person shall be distributed to the other heirs of the de cujus. |
| มาตรา 1619 ผู้ใดจะสละหรือจำหน่ายจ่ายโอนโดยประการใด ซึ่งสิทธิอันหากจะมีในภายหน้าในการสืบมรดกผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นไม่ได้ | Section 1619 No person may renounce or dispose of, in any manner whatsoever, an expectancy which he may have in the succession of a living person. |
| ลักษณะ 2 สิทธิโดยธรรมในการรับมรดก / Title II — Statutory Right of Inheritance | |
| หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป / Chapter I — General Provisions | |
| มาตรา 1620 ถ้าผู้ใดตายโดยไม่ได้ทำพินัยกรรมไว้หรือทำพินัยกรรมไว้แต่ไม่มีผลบังคับได้ ให้ปันทรัพย์มรดกทั้งหมดแก่ทายาทโดยธรรมของผู้ตายนั้นตามกฎหมาย ถ้าผู้ใดตายโดยได้ทำพินัยกรรมไว้ แต่พินัยกรรมนั้นจำหน่ายทรัพย์หรือมีผลบังคับได้แต่เพียงบางส่วนแห่งทรัพย์มรดก ให้ปันส่วนที่มิได้จำหน่ายโดยพินัยกรรม หรือส่วนที่พินัยกรรมไม่มีผลบังคับให้แก่ทายาทโดยธรรมตามกฎหมาย | Section 1620 If a person dies without having made a will, or if the will he has made has no effect, his whole estate shall be distributed among his statutory heirs according to law. If a person dies having made a will which disposes of, or has effect for, only a part of his estate, the part not disposed of by the will, or the part for which the will has no effect, shall be distributed among his statutory heirs according to law. |
| มาตรา 1621 เว้นแต่ผู้ทำพินัยกรรมจะได้แสดงเจตนากำหนดไว้ในพินัยกรรมเป็นอย่างอื่น แม้ทายาทโดยธรรมคนใดจะได้รับทรัพย์สินอย่างหนึ่งอย่างใดตามพินัยกรรม ทายาทคนนั้นก็ยังมีสิทธิที่จะเรียกเอาส่วนโดยธรรมของตนจากทรัพย์มรดกส่วนที่ยังไม่ได้จำหน่ายโดยพินัยกรรมจนเต็มอีกก็ได้ | Section 1621 Unless the testator has declared otherwise in the will, even though a statutory heir has received property under the will, that heir is still entitled to claim his statutory share, up to the full amount, out of the estate not disposed of by the will. |
| มาตรา 1622 พระภิกษุนั้น จะเรียกร้องเอาทรัพย์มรดกในฐานะที่เป็นทายาทโดยธรรมไม่ได้ เว้นแต่จะได้สึกจากสมณเพศมาเรียกร้องภายในกำหนดอายุความตามมาตรา 1754 แต่พระภิกษุนั้น อาจเป็นผู้รับพินัยกรรมได้ | Section 1622 A Buddhist monk cannot claim an inheritance as a statutory heir, unless he leaves the monkhood and makes the claim within the period of prescription provided in section 1754. A Buddhist monk may, however, be a legatee. |
| มาตรา 1623 ทรัพย์สินของพระภิกษุที่ได้มาในระหว่างเวลาที่อยู่ในสมณเพศนั้น เมื่อพระภิกษุนั้นถึงแก่มรณภาพให้ตกเป็นสมบัติของวัดที่เป็นภูมิลำเนาของพระภิกษุนั้น เว้นไว้แต่พระภิกษุนั้นจะได้จำหน่ายไปในระหว่างชีวิตหรือโดยพินัยกรรม | Section 1623 Property acquired by a Buddhist monk during the time he was in the monkhood shall, upon his death, become the property of the monastery which is his domicile, unless he has disposed of it during his life or by a will. |
| มาตรา 1624 ทรัพย์สินใดเป็นของบุคคลก่อนอุปสมบทเป็นพระภิกษุ ทรัพย์สินนั้นหาตกเป็นสมบัติของวัดไม่ และให้เป็นมรดกตกทอดแก่ทายาทโดยธรรมของบุคคลนั้น หรือบุคคลนั้นจะจำหน่ายโดยประการใดตามกฎหมายก็ได้ | Section 1624 Property which belonged to a person before he entered the monkhood does not become the property of the monastery, and it devolves on the statutory heirs of that person; or that person may dispose of it in any manner according to law. |
| มาตรา 1625 ถ้าผู้ตายเป็นผู้สมรสแล้ว การคิดส่วนแบ่งและการปันทรัพย์สินระหว่างผู้ตายกับคู่สมรสที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นให้เป็นไปดังนี้ (1)1 ในเรื่องส่วนแบ่งในทรัพย์สินระหว่างคู่สมรสให้อยู่ในบังคับของบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ว่าด้วยการหย่าโดยยินยอมทั้งสองฝ่าย อันมีบทบัญญัติเพิ่มเติมให้บริบูรณ์ในมาตรา 1637 และมาตรา 1638 และโดยเฉพาะต้องอยู่ในบังคับแห่งมาตรา 1513 ถึงมาตรา 1517 แห่งประมวลกฎหมายนี้ แต่การคิดส่วนแบ่งนั้นมีผลตั้งแต่วันที่การสมรสได้สิ้นไปด้วยเหตุความตายนั้น (2) ในเรื่องส่วนแบ่งในทรัพย์มรดกของผู้ตาย ให้อยู่ในบังคับของบทบัญญัติแห่งบรรพนี้ นอกจากมาตรา 1637 และ 1638 | Section 1625 If the deceased was married, the calculation of shares and the distribution of property between the deceased and the surviving spouse shall be governed as follows: (1) as regards the division of property between the spouses, the provisions of this Code concerning divorce by mutual consent shall apply, as supplemented by sections 1637 and 1638, and in particular subject to sections 1513 to 1517 of this Code; but such division shall take effect from the date on which the marriage came to an end by reason of death; (2) as regards the share in the estate of the deceased, the provisions of this Book, other than sections 1637 and 1638, shall apply. |
| มาตรา 1626 เมื่อได้ปฏิบัติตามมาตรา 1625 (1) แล้ว ให้คิดส่วนแบ่งทรัพย์มรดกระหว่างทายาทโดยธรรม ดังต่อไปนี้ (1) ทรัพย์มรดกนั้นให้แบ่งแก่ทายาทตามลำดับและชั้นต่าง ๆ ดังที่บัญญัติไว้ในหมวด 2 แห่งลักษณะนี้ (2) ส่วนแบ่งอันจะได้แก่ทายาทในลำดับและชั้นต่าง ๆ นั้น ให้แบ่งในระหว่างบรรดาทายาทในลำดับและชั้นนั้น ๆ ดังที่บัญญัติไว้ในหมวด 3 แห่งลักษณะนี้ | Section 1626 After compliance with section 1625 (1), the shares of the estate among the statutory heirs shall be calculated as follows: (1) the estate shall be divided among the heirs according to the several classes and degrees provided in Chapter II of this Title; (2) the share falling to the heirs of a particular class and degree shall be divided among those heirs as provided in Chapter III of this Title. |
| มาตรา 1627 บุตรนอกกฎหมายที่บิดาได้รับรองแล้วและบุตรบุญธรรมนั้นให้ถือว่าเป็นผู้สืบสันดาน เหมือนกับบุตรที่ชอบด้วยกฎหมาย ตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายนี้ | Section 1627 An illegitimate child who has been acknowledged by the father, and an adopted child, are deemed to be descendants in the same manner as legitimate children, within the meaning of this Code. |
| มาตรา 1628 คู่สมรสที่ร้างกันหรือแยกกันอยู่โดยยังมิได้หย่าขาดจากกันตามกฎหมาย มิได้สิ้นไปซึ่งสิทธิโดยธรรมในการสืบมรดกซึ่งกันและกัน | Section 1628 Spouses who have parted, or lived separately, without having yet been legally divorced from each other, do not lose the statutory right of succession to each other. |
| หมวด 2 การแบ่งทรัพย์มรดกระหว่างทายาทโดยธรรมในลำดับและชั้นต่าง ๆ / Chapter II — Division of the Estate among the Statutory Heirs in the Several Classes and Degrees | |
| มาตรา 1629 ทายาทโดยธรรมมีหกลำดับเท่านั้น และภายใต้บังคับแห่งมาตรา 1630 วรรค 2 แต่ละลำดับมีสิทธิได้รับมรดกก่อนหลังดังต่อไปนี้ คือ (1) ผู้สืบสันดาน (2) บิดามารดา (3) พี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน (4) พี่น้องร่วมบิดาหรือร่วมมารดาเดียวกัน (5) ปู่ ย่า ตา ยาย (6) ลุง ป้า น้า อา คู่สมรสที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นก็เป็นทายาทโดยธรรม ภายใต้บังคับของบทบัญญัติพิเศษแห่งมาตรา 1635 | Section 1629 There are only six classes of statutory heir and, subject to section 1630 paragraph 2, each class is entitled to inherit in the following order: (1) descendants; (2) parents; (3) brothers and sisters of full blood; (4) brothers and sisters of half blood; (5) grandparents; (6) uncles and aunts. The surviving spouse is also a statutory heir, subject to the special provisions of section 1635. |
| มาตรา 1630 ตราบใดที่มีทายาทซึ่งยังมีชีวิตอยู่ หรือมีผู้รับมรดกแทนที่ยังไม่ขาดสาย แล้วแต่กรณี ในลำดับหนึ่ง ๆ ที่ระบุไว้ในมาตรา 1629 ทายาทผู้ที่อยู่ในลำดับถัดลงไปไม่มีสิทธิในทรัพย์มรดกของผู้ตายเลย แต่ความในวรรคก่อนนี้มิให้ใช้บังคับในกรณีเฉพาะที่มีผู้สืบสันดานคนใดยังมีชีวิตอยู่ หรือมีผู้รับมรดกแทนที่กัน แล้วแต่กรณี และมีบิดามารดายังมีชีวิตอยู่ ในกรณีเช่นนั้นให้บิดามารดาได้ส่วนแบ่งเสมือนหนึ่งว่าเป็นทายาทชั้นบุตร | Section 1630 So long as there is an heir surviving, or an heir represented whose line is not extinct, as the case may be, in one of the classes specified in section 1629, the heir of the class next lower has no right whatever in the estate of the deceased. The foregoing paragraph, however, does not apply in the particular case where there is a descendant surviving, or represented, as the case may be, and the parents are surviving; in such case, the parents each take a share as though they were an heir of the rank of a child. |
| มาตรา 1631 ในระหว่างผู้สืบสันดานต่างชั้นกันนั้น บุตรของเจ้ามรดกอันอยู่ในชั้นสนิทที่สุดเท่านั้นมีสิทธิรับมรดก ผู้สืบสันดานที่อยู่ในชั้นถัดลงไปจะรับมรดกได้ก็แต่โดยอาศัยสิทธิในการรับมรดกแทนที่ | Section 1631 Among descendants of different degrees, only the children of the deceased who are of the nearest degree are entitled to inherit; descendants of a lower degree can inherit only by right of representation. |
| หมวด 3 การแบ่งส่วนมรดกของทายาทโดยธรรมในลำดับและชั้นต่าง ๆ / Chapter III — Division of the Shares of the Statutory Heirs in the Several Classes and Degrees | |
| ส่วนที่ 1 ญาติ / Part 1 — Relatives | |
| มาตรา 1632 ภายใต้บังคับแห่งมาตรา 1629 วรรคสุดท้าย การแบ่งส่วนมรดกของทายาทโดยธรรมในลำดับญาติให้เป็นไปตามบทบัญญัติในส่วนที่ 1 แห่งหมวดนี้ | Section 1632 Subject to section 1629, last paragraph, the division of the shares of the statutory heirs in the classes of relatives shall be governed by the provisions of Part 1 of this Chapter. |
| มาตรา 1633 ทายาทโดยธรรมในลำดับเดียวกัน ในลำดับหนึ่ง ๆ ที่ระบุไว้ในมาตรา 1629 นั้น ชอบที่จะได้รับส่วนแบ่งเท่ากัน ถ้าในลำดับหนึ่งมีทายาทโดยธรรมคนเดียว ทายาทโดยธรรมคนนั้นมีสิทธิได้รับส่วนแบ่งทั้งหมด | Section 1633 Statutory heirs of the same class in any of the classes specified in section 1629 are entitled to equal shares. If there is only one statutory heir in a class, that heir is entitled to the whole share. |
| มาตรา 1634 ระหว่างผู้สืบสันดานที่รับมรดกแทนที่กันในส่วนแบ่งของสายหนึ่ง ๆ ตามบทบัญญัติในลักษณะ 2 หมวด 4 นั้น ให้ได้รับส่วนแบ่งมรดกดังนี้ (1) ถ้ามีผู้สืบสันดานต่างชั้นกัน บุตรของผู้ตายซึ่งอยู่ในชั้นสนิทที่สุดเท่านั้นมีสิทธิรับมรดก ผู้สืบสันดานในชั้นถัดลงไปจะรับมรดกได้ก็แต่โดยอาศัยสิทธิในการรับมรดกแทนที่ (2) ผู้สืบสันดานในชั้นเดียวกันได้รับส่วนแบ่งเท่ากัน (3) ถ้าในชั้นหนึ่งมีผู้สืบสันดานคนเดียว ผู้สืบสันดานคนนั้นมีสิทธิได้รับส่วนแบ่งทั้งหมด | Section 1634 Among descendants inheriting by way of representation in the share of a particular line, under the provisions of Title II, Chapter IV, the shares of the estate shall be distributed as follows: (1) if there are descendants of different degrees, only the children of the deceased who are of the nearest degree are entitled to inherit; descendants of a lower degree can inherit only by right of representation; (2) descendants of the same degree take equal shares; (3) if there is only one descendant in a degree, that descendant is entitled to the whole share. |
| ส่วนที่ 2 คู่สมรส / Part 2 — Spouse | |
| มาตรา 1635 ลำดับและส่วนแบ่งของคู่สมรสที่ยังมีชีวิตอยู่ในการรับมรดกของผู้ตายนั้น ให้เป็นไปดังต่อไปนี้ (1) ถ้ามีทายาทตามมาตรา 1629 (1) ซึ่งยังมีชีวิตอยู่หรือมีผู้รับมรดกแทนที่แล้วแต่กรณี คู่สมรสที่ยังมีชีวิตอยู่นั้น มีสิทธิได้ส่วนแบ่งเสมือนหนึ่งว่าตนเป็นทายาทชั้นบุตร (2) ถ้ามีทายาทตามมาตรา 1629 (3) และทายาทนั้นยังมีชีวิตอยู่หรือมีผู้รับมรดกแทนที่ หรือถ้าไม่มีทายาทตามมาตรา 1629 (1) แต่มีทายาทตามมาตรา 1629 (2) แล้วแต่กรณี คู่สมรสที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นมีสิทธิได้รับมรดกกึ่งหนึ่ง (3) ถ้ามีทายาทตามมาตรา 1629 (4) หรือ (6) และทายาทนั้นยังมีชีวิตอยู่ หรือมีผู้รับมรดกแทนที่ หรือมีทายาทตามมาตรา 1629 (5) แล้วแต่กรณี คู่สมรสที่ยังมีชีวิตอยู่ มีสิทธิได้มรดกสองส่วนในสาม (4) ถ้าไม่มีทายาทดังที่ระบุไว้ในมาตรา 1629 คู่สมรสที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นมีสิทธิได้รับมรดกทั้งหมด | Section 1635 The class and the share of the surviving spouse in the estate of the deceased shall be as follows: (1) if there is an heir under section 1629 (1) surviving, or represented, as the case may be, the surviving spouse is entitled to a share as though he or she were an heir of the rank of a child; (2) if there is an heir under section 1629 (3) surviving or represented, or if there is no heir under section 1629 (1) but there is an heir under section 1629 (2), as the case may be, the surviving spouse is entitled to one half of the estate; (3) if there is an heir under section 1629 (4) or (6) surviving or represented, or an heir under section 1629 (5), as the case may be, the surviving spouse is entitled to two-thirds of the estate; (4) if there is no heir specified in section 1629, the surviving spouse is entitled to the whole estate. |
| มาตรา 1636 ถ้าเจ้ามรดกมีภริยาที่ชอบด้วยกฎหมายก่อนใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์บรรพ 5 หลายคนยังมีชีวิตอยู่ ภริยาเหล่านั้นทั้งหมดรวมกันมีสิทธิได้รับมรดกตามลำดับชั้นและส่วนแบ่งดังระบุไว้ในมาตรา 1635 แต่ในระหว่างกันเองให้ภริยาน้อยแต่ละคนมีสิทธิได้รับมรดกกึ่งส่วนที่ภริยาหลวงจะพึงได้รับ | Section 1636 If the de cujus left several lawful wives surviving, who were married before the coming into force of Book V of the Civil and Commercial Code, all those wives together are entitled to inherit in the class and share specified in section 1635; but, among themselves, each secondary wife is entitled to one half of the share to which the principal wife is entitled. |
| มาตรา 1637 ถ้าคู่สมรสฝ่ายใดที่ยังมีชีวิตอยู่เป็นผู้รับประโยชน์ตามสัญญาประกันชีวิต คู่สมรสฝ่ายนั้นมีสิทธิรับจำนวนเงินทั้งหมดที่ได้ตกลงไว้กับผู้รับประกันภัย แต่จำต้องเอาจำนวนเบี้ยประกันภัย เพียงเท่าที่พิสูจน์ได้ว่าสูงกว่าจำนวนเงินที่ผู้ตายจะพึงส่งใช้เป็นเบี้ยประกันภัยได้ ตามรายได้หรือฐานะของตนโดยปกติไปชดใช้สินเดิมของคู่สมรสอีกฝ่ายหนึ่ง หรือสินสมรส แล้วแต่กรณี ถึงอย่างไรก็ดี จำนวนเงินเบี้ยประกันภัยซึ่งจะพึงส่งคืนตามบทบัญญัติข้างต้นนั้น รวมทั้งสิ้นต้องไม่เกินจำนวนเงินที่ผู้รับประกันภัยได้ชำระให้ | Section 1637 If the surviving spouse is the beneficiary under a life insurance contract, that spouse is entitled to receive the whole of the sum agreed with the insurer; but he or she must return, to the separate property (sin doem) of the other spouse or to the marital property (sin somros), as the case may be, the amount of premiums that can be proved to exceed what the deceased could normally have paid as premiums out of his income or means. In any event, the premiums to be returned under the foregoing provision must not, in total, exceed the sum paid by the insurer. |
| มาตรา 1638 เมื่อคู่สมรสทั้งสองฝ่ายได้ลงทุนออกเงินในการทำสัญญา และตามสัญญานั้นทั้งสองฝ่ายจะต้องได้รับเงินปีในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ร่วมกัน และเมื่อฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดตาย ฝ่ายที่ยังมีชีวิตอยู่ยังจะต้องได้รับเงินปีต่อไปตลอดอายุ ฝ่ายที่ยังมีชีวิตอยู่ จำต้องชดใช้สินเดิมของอีกฝ่ายหนึ่ง หรือสินสมรสแล้วแต่กรณี สุดแต่ว่าได้เอาเงินสินเดิม หรือสินสมรสไปใช้ในการลงทุนนั้น เงินที่จะต้องชดใช้สินเดิมหรือสินสมรสดังว่านี้ ให้ชดใช้เท่าจำนวนเงินซึ่งผู้จ่ายเงินรายปีจะเรียกให้ใช้เพิ่มขึ้นเป็นพิเศษ เพื่อผู้จ่ายจะได้จ่ายเงินรายปีให้แก่คู่สมรสฝ่ายที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นต่อไป | Section 1638 Where both spouses have invested money in a contract under which both are to receive an annuity during their joint lives, and, on the death of either, the survivor is still to receive the annuity for life, the survivor must reimburse the separate property of the other spouse, or the marital property, as the case may be, to the extent that such separate or marital property was used in the investment. The amount to be reimbursed shall be equal to the additional sum which the payer of the annuity may demand in order to continue paying the annuity to the surviving spouse. |
| หมวด 4 การรับมรดกแทนที่กัน / Chapter IV — Representation | |
| มาตรา 1639 ถ้าบุคคลใดซึ่งจะเป็นทายาทตามมาตรา 1629 (1) (3) (4) หรือ (6) ถึงแก่ความตาย หรือถูกกำจัดมิให้รับมรดกก่อนเจ้ามรดกตาย ถ้าบุคคลนั้นมีผู้สืบสันดานก็ให้ผู้สืบสันดานรับมรดกแทนที่ ถ้าผู้สืบสันดานคนใดของบุคคลนั้นถึงแก่ความตายหรือถูกกำจัดมิให้รับมรดกเช่นเดียวกัน ก็ให้ผู้สืบสันดานของผู้สืบสันดานนั้นรับมรดกแทนที่ และให้มีการรับมรดกแทนที่กันเฉพาะส่วนแบ่งของบุคคลเป็นราย ๆ สืบต่อกันเช่นนี้ไปจนหมดสาย | Section 1639 If a person who would have been an heir under section 1629 (1), (3), (4) or (6) dies, or is excluded from the inheritance, before the death of the de cujus, and if that person has descendants, his descendants inherit by way of representation. If any descendant of that person likewise dies or is excluded from the inheritance, the descendants of that descendant inherit by way of representation; and representation takes place, in respect of the share of each person severally, in succession down to the end of the line. |
| มาตรา 1640 เมื่อบุคคลใดต้องถือว่าถึงแก่ความตายตามความในมาตรา 65 แห่งประมวลกฎหมายนี้ ให้มีการรับมรดกแทนที่กันได้ | Section 1640 When a person is deemed to have died under section 65 of this Code, representation may take place. |
| มาตรา 1641 ถ้าบุคคลใดซึ่งจะเป็นทายาทตามมาตรา 1629 (2) หรือ (5) ถึงแก่ความตาย หรือถูกกำจัดมิให้รับมรดกก่อนเจ้ามรดกตาย ถ้ามีทายาทในลำดับเดียวกันยังมีชีวิตอยู่ ก็ให้ส่วนแบ่งทั้งหมดตกได้แก่ทายาทนั้นเท่านั้น ห้ามมิให้มีการรับมรดกแทนที่กันต่อไป | Section 1641 If a person who would have been an heir under section 1629 (2) or (5) dies, or is excluded from the inheritance, before the death of the de cujus, and there are heirs of the same class surviving, the whole share goes to those heirs alone, and no further representation takes place. |
| มาตรา 1642 การรับมรดกแทนที่กันนั้น ให้ใช้บังคับแต่ในระหว่างทายาทโดยธรรม | Section 1642 Representation takes place only among statutory heirs. |
| มาตรา 1643 สิทธิที่จะรับมรดกแทนที่กันนั้นได้เฉพาะแก่ผู้สืบสันดานโดยตรง ผู้บุพการีหามีสิทธิดังนั้นไม่ | Section 1643 The right to inherit by way of representation belongs only to direct descendants; ascendants have no such right. |
| มาตรา 1644 ผู้สืบสันดานจะรับมรดกแทนที่ได้ต่อเมื่อมีสิทธิบริบูรณ์ในการรับมรดก | Section 1644 A descendant can inherit by way of representation only if he has full right to the inheritance. |
| มาตรา 1645 การที่บุคคลใดสละมรดกของบุคคลอีกคนหนึ่งนั้น ไม่ตัดสิทธิของผู้สละที่จะรับมรดกแทนที่บุคคลอีกคนหนึ่งนั้นในการสืบมรดกบุคคลอื่น | Section 1645 A person’s renunciation of the inheritance of one person does not deprive the renouncing person of the right to inherit, by way of representation, that same person in the succession of another person. |
| ลักษณะ 3 พินัยกรรม / Title III — Wills | |
| หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป / Chapter I — General Provisions | |
| มาตรา 1646 บุคคลใดจะแสดงเจตนาโดยพินัยกรรมกำหนดการเผื่อตายในเรื่องทรัพย์สินของตนเอง หรือในการต่าง ๆ อันจะให้เกิดเป็นผลบังคับได้ตามกฎหมายเมื่อตนตายก็ได้ | Section 1646 Any person may, by will, make a declaration of intention in contemplation of death concerning his property, or concerning any other matters, so as to take effect according to law after his death. |
| มาตรา 1647 การแสดงเจตนากำหนดการเผื่อตายนั้นย่อมทำได้ด้วยคำสั่งครั้งสุดท้ายกำหนดไว้ในพินัยกรรม | Section 1647 A declaration of intention in contemplation of death may be made by the last directions contained in a will. |
| มาตรา 1648 พินัยกรรมนั้นต้องทำตามแบบซึ่งระบุไว้ในหมวด 2 แห่งลักษณะนี้ | Section 1648 A will must be made in one of the forms prescribed in Chapter II of this Title. |
| มาตรา 1649 ผู้จัดการมรดกซึ่งผู้ตายตั้งไว้ย่อมมีอำนาจและหน้าที่ในอันที่จะจัดการทำศพของผู้ตาย เว้นแต่ผู้ตายจะได้ตั้งบุคคลอื่นไว้โดยเฉพาะให้จัดการดังว่านั้น ถ้าผู้ตายมิได้ตั้งผู้จัดการมรดกหรือบุคคลใดไว้ให้เป็นผู้จัดการทำศพ หรือทายาทมิได้มอบหมายตั้งให้บุคคลใดเป็นผู้จัดการทำศพ บุคคลผู้ได้รับทรัพย์มรดกโดยพินัยกรรมหรือโดยสิทธิโดยธรรมเป็นจำนวนมากที่สุด เป็นผู้มีอำนาจและตกอยู่ในหน้าที่ต้องจัดการทำศพ เว้นแต่ศาลจะเห็นเป็นการสมควรตั้งบุคคลอื่นให้จัดการเช่นนั้น ในเมื่อบุคคลผู้มีส่วนได้เสียคนใดคนหนึ่งร้องขอขึ้น | Section 1649 The administrator of the estate appointed by the deceased has the power and duty to arrange the funeral of the deceased, unless the deceased has specially appointed another person to do so. If the deceased has not appointed an administrator or any person to arrange the funeral, or the heirs have not entrusted any person to do so, the person who received the greatest amount of the estate under the will or by statutory right has the power and duty to arrange the funeral, unless the court considers it fit, on the application of any interested person, to appoint another person to do so. |
| มาตรา 1650 ค่าใช้จ่ายเกิดมีหนี้เป็นคุณแก่บุคคลใดในการจัดการทำศพนั้น ให้เรียกเอาได้ตามบุริมสิทธิที่ระบุไว้ในมาตรา 253 (2) แห่งประมวลกฎหมายนี้ ถ้าการจัดการทำศพ ต้องชักช้าไปด้วยประการใด ๆ ให้บุคคลผู้มีอำนาจตามความในมาตราก่อนกันเงินเป็นจำนวนอันสมควรจากสินทรัพย์แห่งกองมรดกเพื่อใช้ในการนี้ โดยให้บุคคลผู้มีส่วนได้เสียคนใดคนหนึ่งร้องต่อศาลได้ในกรณีที่ไม่ตกลงหรือคัดค้านการกันเงินจำนวนนั้น กรณีจะเป็นอย่างไรก็ตาม เงินค่าใช้จ่าย หรือเงินที่กันไว้อันเกี่ยวกับการจัดการทำศพนั้น ให้กันไว้ได้แต่เพียงจำนวนตามสมควรแก่ฐานะในสมาคมของผู้ตาย แต่จะต้องไม่เป็นการเสื่อมเสียต่อสิทธิของเจ้าหนี้ของผู้ตาย | Section 1650 The expenses giving rise to a debt in favor of any person for arranging the funeral are recoverable in accordance with the preferential right specified in section 253 (2) of this Code. If the arrangement of the funeral is delayed for any reason, the person having power under the preceding section shall set aside a reasonable sum out of the assets of the estate for this purpose; and any interested person may apply to the court in case of disagreement about, or objection to, the setting aside of such sum. In any case, the expenses, or the sum set aside, in connection with the funeral, may be set aside only to an amount reasonable to the station in society of the deceased, and must not prejudice the rights of the creditors of the deceased. |
| มาตรา 1651 ภายใต้บังคับบทบัญญัติลักษณะ 4 (1) เมื่อตามข้อกำหนดพินัยกรรม บุคคลใดมีสิทธิที่จะได้รับทรัพย์มรดกทั้งหมดของเจ้ามรดก หรือตามเศษส่วน หรือตามส่วนที่เหลือแห่งทรัพย์มรดก ซึ่งมิได้แยกไว้ต่างหากเป็นพิเศษจากกองมรดก บุคคลนั้นเรียกว่าผู้รับพินัยกรรมลักษณะทั่วไป และมีสิทธิและความรับผิดเช่นเดียวกับทายาทโดยธรรม (2) เมื่อตามข้อกำหนดพินัยกรรม บุคคลใดมีสิทธิที่จะได้รับทรัพย์สินเฉพาะสิ่งเฉพาะอย่าง ซึ่งเจาะจงไว้โดยเฉพาะ หรือแยกไว้ต่างหากเป็นพิเศษจากกองมรดก บุคคลนั้นเรียกว่า ผู้รับพินัยกรรมลักษณะเฉพาะ และมีสิทธิและความรับผิดที่เกี่ยวกับทรัพย์สินเท่านั้น ในกรณีที่มีข้อสงสัย ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า ผู้รับพินัยกรรมเป็นผู้รับพินัยกรรมลักษณะเฉพาะ | Section 1651 Subject to the provisions of Title IV: (1) where, under a provision of a will, a person is entitled to the whole of the estate of the de cujus, or to a fraction or a residuary portion of the estate not specially set apart from the estate, that person is called a general legatee and has the same rights and liabilities as a statutory heir; (2) where, under a provision of a will, a person is entitled to specific, particular property, or property specially set apart from the estate, that person is called a specific legatee and has rights and liabilities only in respect of that property. In case of doubt, it is presumed that a legatee is a specific legatee. |
| มาตรา 1652 บุคคลผู้อยู่ในความปกครองนั้น จะทำพินัยกรรมยกทรัพย์มรดกของตนให้แก่ผู้ปกครองหรือคู่สมรส บุพการี หรือผู้สืบสันดาน หรือพี่น้องของผู้ปกครองไม่ได้ จนกว่าผู้ปกครองจะได้ทำคำแถลงการณ์ปกครองตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 1577 และมาตราต่อ ๆ ไป แห่งประมวลกฎหมายนี้เสร็จสิ้นแล้ว | Section 1652 A person under guardianship may not make a will giving his estate to his guardian, or to the guardian’s spouse, ascendant, descendant, or brother or sister, until the guardian has rendered the accounts of the guardianship as provided in section 1577 and the following sections of this Code. |
| มาตรา 1653 ผู้เขียน หรือพยานในพินัยกรรมจะเป็นผู้รับทรัพย์ตามพินัยกรรมนั้นไม่ได้ ให้ใช้บทบัญญัติในวรรคก่อนบังคับแก่คู่สมรสของผู้เขียนหรือพยานในพินัยกรรมด้วย พนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งได้จดข้อความแห่งพินัยกรรมที่พยานนำมาแจ้งตามมาตรา 1663 ให้ถือว่าเป็นผู้เขียนพินัยกรรมตามความหมายแห่งมาตรานี้ | Section 1653 The writer of a will, or a witness to it, may not be a beneficiary under that will. The provision of the preceding paragraph applies also to the spouse of the writer of, or a witness to, the will. The official who records the tenor of a will communicated by a witness under section 1663 is deemed to be a writer of the will within the meaning of this section. |
| มาตรา 1654 ความสามารถของผู้ทำพินัยกรรมนั้นให้พิจารณาแต่ในเวลาที่ทำพินัยกรรมเท่านั้น ความสามารถของผู้รับพินัยกรรมนั้น ให้พิจารณาแต่ในเวลาที่ผู้ทำพินัยกรรมตายเท่านั้น | Section 1654 The capacity of the testator is to be considered only as at the time when the will is made. The capacity of the legatee is to be considered only as at the time of death of the testator. |
| หมวด 2 แบบพินัยกรรม / Chapter II — Forms of Wills | |
| มาตรา 1655 พินัยกรรมนั้น จะทำได้ก็แต่ตามแบบใดแบบหนึ่งดังที่บัญญัติไว้ในหมวดนี้ | Section 1655 A will can be made only in one of the forms provided in this Chapter. |
| มาตรา 1656 พินัยกรรมนั้น จะทำตามแบบดังนี้ก็ได้ กล่าวคือต้องทำเป็นหนังสือลงวัน เดือน ปี ในขณะที่ทำขึ้น และผู้ทำพินัยกรรมต้องลงลายมือชื่อไว้ต่อหน้าพยานอย่างน้อยสองคนพร้อมกัน ซึ่งพยานสองคนนั้นต้องลงลายมือชื่อรับรองลายมือชื่อของผู้ทำพินัยกรรมไว้ในขณะนั้น การขูดลบ ตก เติม หรือการแก้ไขเปลี่ยนแปลงอย่างอื่นซึ่งพินัยกรรมนั้นย่อมไม่สมบูรณ์ เว้นแต่จะได้ปฏิบัติตามแบบอย่างเดียวกับการทำพินัยกรรมตามมาตรานี้ | Section 1656 A will may be made in the following form, that is to say, it must be made in writing, dated at the time it is made, and signed by the testator before at least two witnesses present at the same time, who shall then and there sign to certify the signature of the testator. No erasure, addition or other alteration to such a will is valid unless it is made in the same form as that prescribed by this section. |
| มาตรา 1657 พินัยกรรมนั้น จะทำเป็นเอกสารเขียนเองทั้งฉบับก็ได้ กล่าวคือผู้ทำพินัยกรรมต้องเขียนด้วยมือตนเองซึ่งข้อความทั้งหมด วัน เดือน ปี และลายมือชื่อของตน การขูดลบ ตก เติม หรือการแก้ไขเปลี่ยนแปลงอย่างอื่นซึ่งพินัยกรรมนั้นย่อมไม่สมบูรณ์ เว้นแต่ผู้ทำพินัยกรรมจะได้ทำด้วยมือตนเอง และลงลายมือชื่อกำกับไว้ บทบัญญัติมาตรา 9 แห่งประมวลกฎหมายนี้ มิให้ใช้บังคับแก่พินัยกรรมที่ทำขึ้นตามมาตรานี้ | Section 1657 A will may be made by a holograph document, that is to say, the testator must write with his own hand the whole text, the date and his signature. No erasure, addition or other alteration to such a will is valid unless it is made by the testator’s own hand and is signed by him. The provisions of section 9 of this Code do not apply to a will made under this section. |
| มาตรา 1658 พินัยกรรมนั้น จะทำเป็นเอกสารฝ่ายเมืองก็ได้ กล่าวคือ (1) ผู้ทำพินัยกรรมต้องไปแจ้งข้อความที่ตนประสงค์จะให้ใส่ไว้ในพินัยกรรมของตนแก่กรมการอำเภอต่อหน้าพยานอีกอย่างน้อยสองคนพร้อมกัน (2) กรมการอำเภอต้องจดข้อความที่ผู้ทำพินัยกรรมแจ้งให้ทราบนั้นลงไว้ และอ่านข้อความนั้นให้ผู้ทำพินัยกรรมและพยานฟัง (3) เมื่อผู้ทำพินัยกรรมและพยานทราบแน่ชัดว่า ข้อความที่กรมการอำเภอจดนั้นเป็นการถูกต้องตรงกันกับที่ผู้ทำพินัยกรรมแจ้งไว้แล้ว ให้ผู้ทำพินัยกรรมและพยานลงลายมือชื่อไว้เป็นสำคัญ (4) ข้อความที่กรมการอำเภอจดไว้นั้น ให้กรมการอำเภอลงลายมือชื่อและลงวัน เดือน ปี ทั้งจดลงไว้ด้วยตนเองเป็นสำคัญว่า พินัยกรรมนั้นได้ทำขึ้นถูกต้องตามบทบัญญัติอนุมาตรา 1 ถึง 3 ข้างต้น แล้วประทับตราตำแหน่งไว้เป็นสำคัญ การขูดลบ ตก เติม หรือการแก้ไขเปลี่ยนแปลงอย่างอื่นซึ่งพินัยกรรมนั้นย่อมไม่สมบูรณ์ เว้นแต่ผู้ทำพินัยกรรม พยาน และกรมการอำเภอจะได้ลงลายมือชื่อกำกับไว้ | Section 1658 A will may be made by a public document, that is to say: (1) the testator must declare to the district officer, before at least two other witnesses present at the same time, the tenor which he wishes to have included in his will; (2) the district officer must record the tenor so declared by the testator and read it to the testator and the witnesses; (3) when the testator and the witnesses are satisfied that the tenor recorded by the district officer accords with that declared by the testator, they shall sign it; (4) the tenor recorded by the district officer shall be certified by him, with his signature, the date and in his own hand, that the will was made in due compliance with subsections (1) to (3) above, and he shall affix his seal of office. No erasure, addition or other alteration to such a will is valid unless it is signed by the testator, the witnesses and the district officer. |
| มาตรา 1659 การทำพินัยกรรมแบบเอกสารฝ่ายเมืองนั้น จะทำนอกที่ว่าการอำเภอก็ได้ เมื่อมีการร้องขอเช่นนั้น | Section 1659 The making of a will by a public document may be done outside the district office, if so requested. |
| มาตรา 1660 พินัยกรรมนั้น จะทำเป็นเอกสารลับก็ได้ กล่าวคือ (1) ผู้ทำพินัยกรรมต้องลงลายมือชื่อในพินัยกรรม (2) ผู้ทำพินัยกรรมต้องผนึกพินัยกรรมนั้น แล้วลงลายมือชื่อคาบรอยผนึกนั้น (3) ผู้ทำพินัยกรรมต้องนำพินัยกรรมที่ผนึกนั้นไปแสดงต่อกรมการอำเภอ และพยานอีกอย่างน้อยสองคน และให้ถ้อยคำต่อบุคคลทั้งหมดเหล่านั้นว่าเป็นพินัยกรรมของตน ถ้าพินัยกรรมนั้นผู้ทำพินัยกรรมมิได้เป็นผู้เขียนเองโดยตลอด ผู้ทำพินัยกรรมจะต้องแจ้งนามและภูมิลำเนาของผู้เขียนให้ทราบด้วย (4) เมื่อกรมการอำเภอจดถ้อยคำของผู้ทำพินัยกรรมและวัน เดือน ปี ที่ทำพินัยกรรมมาแสดงไว้บนซองนั้นและประทับตราตำแหน่งแล้ว ให้กรมการอำเภอผู้ทำพินัยกรรมและพยานลงลายมือชื่อบนซองนั้น การขูดลบ ตก เติม หรือการแก้ไขเปลี่ยนแปลงอย่างอื่นซึ่งพินัยกรรมนั้นย่อมไม่สมบูรณ์ เว้นแต่ผู้ทำพินัยกรรมจะได้ลงลายมือชื่อกำกับไว้ | Section 1660 A will may be made by a secret document, that is to say: (1) the testator must sign the will; (2) the testator must close up the will and sign across the place of closure; (3) the testator must produce the closed document to the district officer and at least two other witnesses, and declare to all of them that it contains his will; and if the testator did not write the whole of it with his own hand, he must also give the name and domicile of the writer; (4) after the district officer has recorded upon the cover the declaration of the testator and the date of making the will, and has affixed his seal of office, the district officer, the testator and the witnesses shall sign on the cover. No erasure, addition or other alteration to such a will is valid unless it is signed by the testator. |
| มาตรา 1661 ถ้าบุคคลผู้เป็นทั้งใบ้และหูหนวกหรือผู้ที่พูดไม่ได้ มีความประสงค์จะทำพินัยกรรมเป็นแบบเอกสารลับ ให้ผู้นั้นเขียนด้วยตนเองบนซองพินัยกรรมต่อหน้ากรมการอำเภอและพยานซึ่งข้อความว่าพินัยกรรมที่ผนึกนั้นเป็นของตนแทนการให้ถ้อยคำดังที่กำหนดไว้ในมาตรา 1660 (3) และถ้าหากมีผู้เขียนก็ให้เขียนชื่อกับภูมิลำเนาของผู้เขียนพินัยกรรมนั้นไว้ด้วย ให้กรมการอำเภอจดลงไว้บนซองเป็นสำคัญว่า ผู้ทำพินัยกรรมได้ปฏิบัติตามข้อความในวรรคก่อนแล้ว แทนการจดถ้อยคำของผู้ทำพินัยกรรม | Section 1661 If a person who is both deaf and dumb, or who cannot speak, wishes to make a will by a secret document, he shall, in place of the declaration required by section 1660 (3), write with his own hand upon the cover of the will, before the district officer and the witnesses, a statement that the closed document is his will; and if there is a writer, he shall also write the name and domicile of the writer. The district officer shall record on the cover, in place of the declaration of the testator, that the testator has complied with the preceding paragraph. |
| มาตรา 1662 พินัยกรรมซึ่งได้ทำเป็นแบบเอกสารฝ่ายเมืองหรือเอกสารลับนั้น กรมการอำเภอจะเปิดเผยแก่บุคคลอื่นใดไม่ได้ในระหว่างที่ผู้ทำพินัยกรรมยังมีชีวิตอยู่ และผู้ทำพินัยกรรมจะเรียกให้กรมการอำเภอส่งมอบพินัยกรรมนั้นแก่ตนในเวลาใด ๆ กรมการอำเภอจำต้องส่งมอบให้ ถ้าพินัยกรรมนั้นทำเป็นแบบเอกสารฝ่ายเมือง ก่อนส่งมอบพินัยกรรม ให้กรมการอำเภอคัดสำเนาพินัยกรรมไว้แล้วลงลายมือชื่อประทับตราตำแหน่งเป็นสำคัญ สำเนาพินัยกรรมนั้นจะเปิดเผยแก่บุคคลอื่นใดไม่ได้ในระหว่างที่ผู้ทำพินัยกรรมยังมีชีวิตอยู่ | Section 1662 A will made by a public document or a secret document may not be disclosed by the district officer to any other person during the life of the testator; and the district officer must deliver the will to the testator whenever he so demands. If the will was made by a public document, the district officer must, before delivering it, make a copy of the will, sign it and affix his seal of office. Such copy may not be disclosed to any other person during the life of the testator. |
| มาตรา 1663 เมื่อมีพฤติการณ์พิเศษซึ่งบุคคลใดไม่สามารถจะทำพินัยกรรมตามแบบอื่นที่กำหนดไว้ได้ เช่น ตกอยู่ในอันตรายใกล้ความตาย หรือเวลามีโรคระบาด หรือสงคราม บุคคลนั้นจะทำพินัยกรรมด้วยวาจาก็ได้ เพื่อการนี้ ผู้ทำพินัยกรรมต้องแสดงเจตนากำหนดข้อพินัยกรรมต่อหน้าพยานอย่างน้อยสองคนซึ่งอยู่พร้อมกัน ณ ที่นั้น พยานสองคนนั้นต้องไปแสดงตนต่อกรมการอำเภอโดยมิชักช้าและแจ้งข้อความที่ผู้ทำพินัยกรรมได้สั่งไว้ด้วยวาจานั้น ทั้งต้องแจ้งวัน เดือน ปี สถานที่ที่ทำพินัยกรรมและพฤติการณ์พิเศษนั้นไว้ด้วย ให้กรมการอำเภอจดข้อความที่พยานแจ้งนั้นไว้ และพยานสองคนนั้นต้องลงลายมือชื่อไว้ หรือมิฉะนั้น จะให้เสมอกับการลงลายมือชื่อได้ก็แต่ด้วยลงลายพิมพ์นิ้วมือโดยมีพยานลงลายมือชื่อรับรองสองคน | Section 1663 When there are special circumstances by reason of which a person is unable to make a will in any of the other prescribed forms, such as when he is in imminent danger of death, or during an epidemic or war, he may make an oral will. For this purpose, the testator must declare his testamentary directions before at least two witnesses present at the same time at that place. Those two witnesses must, without delay, present themselves to the district officer and state to him the directions given orally by the testator, together with the date, place and the special circumstances. The district officer shall record the directions so stated by the witnesses, and the two witnesses shall sign; or, failing signature, they may substitute a fingerprint certified by the signatures of two witnesses. |
| มาตรา 1664 ความสมบูรณ์แห่งพินัยกรรมซึ่งทำขึ้นตามมาตราก่อนนั้นย่อมสิ้นไปเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งเดือนนับแต่เวลาผู้ทำพินัยกรรมกลับมาสู่ฐานะที่จะทำพินัยกรรมตามแบบอื่นที่กำหนดไว้ได้ | Section 1664 The validity of a will made under the preceding section ceases on the expiry of one month from the time when the testator has been in a position to make a will in one of the other prescribed forms. |
| มาตรา 1665 เมื่อผู้ทำพินัยกรรมจะต้องลงลายมือชื่อตามมาตรา 1656, 1658, 1660 จะให้เสมอกับลงลายมือชื่อได้ ก็แต่ด้วยลงลายพิมพ์นิ้วมือโดยมีพยานลงลายมือชื่อรับรองไว้ด้วยสองคนในขณะนั้น | Section 1665 When the testator has to sign under sections 1656, 1658 or 1660, his signature may be replaced only by a fingerprint certified by the signatures of two witnesses present at that time. |
| มาตรา 1666 บทบัญญัติมาตรา 9 วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายนี้ มิให้ใช้บังคับแก่พยานผู้ที่จะต้องลงลายมือชื่อตามมาตรา 1656, 1658, 1660 | Section 1666 The provisions of section 9, paragraph 2, of this Code do not apply to a witness who has to sign under sections 1656, 1658 or 1660. |
| มาตรา 1667 เมื่อคนในบังคับไทยจะทำพินัยกรรมในต่างประเทศ พินัยกรรมนั้นอาจทำตามแบบซึ่งกฎหมายของประเทศที่ทำพินัยกรรมบัญญัติไว้ หรือตามแบบที่กฎหมายไทยบัญญัติไว้ก็ได้ เมื่อทำพินัยกรรมตามแบบที่กฎหมายไทยบัญญัติไว้ อำนาจและหน้าที่ของกรมการอำเภอตามมาตรา 1658, 1660, 1661, 1662, 1663 ให้ตกแก่บุคคลดังต่อไปนี้ คือ (1) พนักงานทูต หรือกงสุลฝ่ายไทย กระทำการตามขอบอำนาจของตน หรือ (2) พนักงานใด ๆ ซึ่งมีอำนาจตามกฎหมายของต่างประเทศนั้น ๆ ที่จะรับบันทึกข้อแจ้งความไว้เป็นหลักฐานได้ | Section 1667 When a Thai subject makes a will in a foreign country, he may make it in the form prescribed by the law of the country where the will is made, or in the form prescribed by Thai law. When a will is made in the form prescribed by Thai law, the powers and duties of the district officer under sections 1658, 1660, 1661, 1662 and 1663 devolve on the following persons: (1) a Thai diplomatic or consular officer acting within the scope of his authority; or (2) any authority competent under the law of that foreign country to receive a record of statements as evidence. |
| มาตรา 1668 ผู้ทำพินัยกรรมไม่จำเป็นต้องเปิดเผยข้อความในพินัยกรรมนั้นให้พยานทราบ เว้นแต่กฎหมายจะได้ระบุไว้เป็นอย่างอื่น | Section 1668 The testator is not required to disclose the tenor of his will to the witnesses, unless the law otherwise provides. |
| มาตรา 1669 ในระหว่างเวลาที่ประเทศตกอยู่ในภาวะการรบหรือการสงคราม บุคคลที่รับราชการทหารหรือทำการเกี่ยวข้องอยู่กับราชการทหาร จะทำพินัยกรรมตามแบบที่บัญญัติไว้ในมาตรา 1658 มาตรา 1660 หรือมาตรา 1663 ก็ได้ ในกรณีเช่นว่านั้น ให้นายทหารหรือข้าราชการฝ่ายทหารชั้นสัญญาบัตรมีอำนาจและหน้าที่เช่นเดียวกับกรมการอำเภอ บทบัญญัติวรรคก่อนให้นำมาใช้บังคับแก่กรณีที่บุคคลที่รับราชการทหารหรือทำการเกี่ยวข้องอยู่กับราชการทหารทำพินัยกรรมในต่างประเทศในระหว่างที่ปฏิบัติการเพื่อประเทศในภาวะการรบหรือการสงครามในต่างประเทศโดยอนุโลม และในกรณีเช่นว่านี้ ให้นายทหารหรือข้าราชการฝ่ายทหารชั้นสัญญาบัตรมีอำนาจและหน้าที่เช่นเดียวกับพนักงานทูตหรือกงสุลฝ่ายไทย ถ้าผู้ทำพินัยกรรมตามความในสองวรรคก่อนนั้นป่วยเจ็บหรือต้องบาดเจ็บ และอยู่ในโรงพยาบาล ให้แพทย์แห่งโรงพยาบาลนั้นมีอำนาจและหน้าที่เช่นเดียวกับกรมการอำเภอหรือพนักงานทูตหรือกงสุลฝ่ายไทย แล้วแต่กรณีด้วย | Section 1669 During the time when the country is in a state of armed conflict or war, a person serving in the armed forces, or connected with military service, may make a will in the form prescribed in section 1658, 1660 or 1663; in such case, a commissioned military officer or official has the same powers and duties as the district officer. The provision of the preceding paragraph applies mutatis mutandis where such a person makes a will in a foreign country while on duty for the country in a state of armed conflict or war abroad; and in such case, the commissioned military officer or official has the same powers and duties as a Thai diplomatic or consular officer. If the testator under the two preceding paragraphs is sick or wounded and is in a hospital, the physician of that hospital also has the same powers and duties as the district officer or the Thai diplomatic or consular officer, as the case may be. |
| มาตรา 1670 บุคคลต่อไปนี้จะเป็นพยานในการทำพินัยกรรมไม่ได้ (1) ผู้ซึ่งยังไม่บรรลุนิติภาวะ (2) บุคคลวิกลจริตหรือบุคคลซึ่งศาลสั่งให้เป็นผู้เสมือนไร้ความสามารถ (3) บุคคลที่หูหนวก เป็นใบ้ หรือจักษุบอดทั้งสองข้าง | Section 1670 The following persons cannot be witnesses at the making of a will: (1) a person who is not sui juris; (2) a person of unsound mind, or a person adjudged quasi-incompetent by the court; (3) a person who is deaf, dumb, or blind in both eyes. |
| มาตรา 1671 เมื่อบุคคลใดนอกจากผู้ทำพินัยกรรมเป็นผู้เขียนข้อความแห่งพินัยกรรม บุคคลนั้นต้องลงลายมือชื่อของตนทั้งระบุว่าเป็นผู้เขียน ถ้าบุคคลนั้นเป็นพยานด้วย ให้เขียนข้อความระบุว่าตนเป็นพยานไว้ต่อท้ายลายมือชื่อของตนเช่นเดียวกับพยานอื่น ๆ | Section 1671 When a person, other than the testator, is the writer of the text of the will, that person must sign his name and add a statement that he is the writer. If that person is also a witness, he shall write a statement that he is a witness after his signature, in the same manner as the other witnesses. |
| มาตรา 1672 ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย กลาโหม และต่างประเทศ มีอำนาจและหน้าที่เท่าที่เกี่ยวกับกระทรวงนั้น ๆ ที่จะออกกฎกระทรวง เพื่อให้การเป็นไปตามประมวลกฎหมายบรรพนี้ รวมทั้งกำหนดอัตราค่าฤชาธรรมเนียมอันเกี่ยวกับการนั้น | Section 1672 The Ministers of the Interior, of Defense and of Foreign Affairs shall have the power and duty, so far as concerns their respective Ministries, to issue Ministerial Regulations for carrying out this Book of the Code, including the fixing of the rates of fees relating thereto. |
| หมวด 3 ผลและการตีความแห่งพินัยกรรม / Chapter III — Effects and Interpretation of Wills | |
| มาตรา 1673 สิทธิและหน้าที่ใด ๆ อันเกิดขึ้นตามพินัยกรรม ให้มีผลบังคับเรียกร้องกันได้ตั้งแต่ผู้ทำพินัยกรรมตายเป็นต้นไป เว้นแต่ผู้ทำพินัยกรรมจะได้กำหนดเงื่อนไขหรือเงื่อนเวลาให้มีผลบังคับเรียกร้องกันได้ภายหลัง | Section 1673 Rights and duties arising under a will take effect, and are enforceable, from the death of the testator onwards, unless the testator has provided a condition or a time clause for their later enforcement. |
| มาตรา 1674 ถ้าข้อกำหนดพินัยกรรมมีเงื่อนไข และเงื่อนไขนั้นสำเร็จเสียก่อนเวลาที่ผู้ทำพินัยกรรมตาย หากว่าเป็นเงื่อนไขบังคับก่อน ข้อกำหนดพินัยกรรมนั้นมีผลเมื่อผู้ทำพินัยกรรมตาย หากว่าเป็นเงื่อนไขบังคับหลัง ข้อกำหนดพินัยกรรมนั้นเป็นอันไร้ผล ถ้าเงื่อนไขบังคับก่อนสำเร็จภายหลังที่ผู้ทำพินัยกรรมตาย ข้อกำหนดพินัยกรรมมีผลตั้งแต่เวลาเงื่อนไขสำเร็จ ถ้าเงื่อนไขบังคับหลังสำเร็จภายหลังที่ผู้ทำพินัยกรรมตาย ข้อกำหนดพินัยกรรมมีผลตั้งแต่เวลาที่ผู้ทำพินัยกรรมตาย แต่ตกเป็นอันไร้ผลในเมื่อเงื่อนไขนั้นสำเร็จ แต่ถ้าผู้ทำพินัยกรรมได้กำหนดไว้ในพินัยกรรมว่า ในกรณีที่กล่าวมาในสองวรรคก่อนนั้น ให้ความสำเร็จแห่งเงื่อนไขมีผลย้อนหลังไปถึงเวลาที่ผู้ทำพินัยกรรมตาย ก็ให้เป็นไปตามเจตนาของผู้ทำพินัยกรรมนั้น | Section 1674 If a provision of a will is subject to a condition, and the condition is fulfilled before the death of the testator, then: if it is a condition precedent, the provision takes effect on the death of the testator; if it is a condition subsequent, the provision is of no effect. If a condition precedent is fulfilled after the death of the testator, the provision takes effect from the time of fulfillment of the condition. If a condition subsequent is fulfilled after the death of the testator, the provision takes effect from the death of the testator, but ceases to have effect upon fulfillment of the condition. However, if the testator has provided in the will that, in the cases mentioned in the two preceding paragraphs, the fulfillment of the condition shall have retroactive effect to the death of the testator, effect shall be given to the intention of the testator. |
| มาตรา 1675 เมื่อพินัยกรรมมีเงื่อนไขบังคับก่อน ผู้รับประโยชน์ตามข้อความแห่งพินัยกรรมนั้นจะร้องต่อศาลขอให้ตั้งผู้จัดการทรัพย์สินที่ยกให้โดยพินัยกรรมนั้นจนกว่าจะถึงเวลาที่เงื่อนไขสำเร็จ หรือจนกว่าความสำเร็จแห่งเงื่อนไขตกเป็นอันพ้นวิสัยก็ได้ ถ้าศาลเห็นเป็นการสมควร จะตั้งผู้ร้องนั้นเป็นผู้จัดการทรัพย์สินเสียเอง และเรียกให้ผู้ร้องนั้นวางประกันตามที่สมควรก็ได้ | Section 1675 Where a will is subject to a condition precedent, the person benefiting under the will may apply to the court for the appointment of an administrator of the property given by the will, until the time when the condition is fulfilled, or until the fulfillment of the condition becomes impossible. If the court thinks fit, it may appoint the applicant himself as administrator of the property, and may require him to give reasonable security. |
| มาตรา 1676 พินัยกรรมจะทำขึ้นโดยให้บุคคลใดตกอยู่ในภาระติดพันที่จะต้องก่อตั้งมูลนิธิ หรือจะสั่งจัดสรรทรัพย์สินไว้โดยตรง เพื่อประโยชน์อย่างใดอย่างหนึ่งตามบทบัญญัติมาตรา 110 แห่งประมวลกฎหมายนี้ก็ได้ | Section 1676 A will may be made whereby a person is placed under a charge to found a foundation, or whereby property is directly appropriated for any of the purposes provided in section 110 of this Code. |
| มาตรา 1677 เมื่อมีพินัยกรรมก่อตั้งมูลนิธิขึ้นตามมาตราก่อน ให้เป็นหน้าที่ของทายาทหรือผู้จัดการมรดก แล้วแต่กรณี ที่จะต้องร้องขอให้รัฐบาลให้อำนาจจัดตั้งขึ้นเป็นนิติบุคคลตามมาตรา 118 แห่งประมวลกฎหมายนี้ เว้นแต่จะได้มีข้อกำหนดไว้ในพินัยกรรมเป็นอย่างอื่น ถ้าบุคคลดังกล่าวแล้วมิได้ร้องขอให้รัฐบาลให้อำนาจ บุคคลผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดหรือพนักงานอัยการจะเป็นผู้ร้องขอก็ได้ | Section 1677 When a will founding a foundation is made under the preceding section, it is the duty of the heir or of the administrator of the estate, as the case may be, to apply for an order of the government authorizing its establishment as a juristic person under section 118 of this Code, unless otherwise provided in the will. If such person does not apply for the order of authorization, any interested person or the public prosecutor may apply for it. |
| มาตรา 1678 เมื่อมูลนิธิใดซึ่งก่อตั้งขึ้นโดยพินัยกรรมได้ตั้งขึ้นเป็นนิติบุคคลแล้ว ให้ถือว่าทรัพย์สินซึ่งผู้ทำพินัยกรรมจัดสรรไว้เพื่อการนั้น ตกเป็นของนิติบุคคลนั้นตั้งแต่เวลาซึ่งพินัยกรรมมีผล เว้นแต่จะมีข้อกำหนดไว้ในพินัยกรรมเป็นอย่างอื่น | Section 1678 When a foundation founded by a will has been established as a juristic person, the property which the testator appropriated for that purpose is deemed to have vested in the juristic person from the time when the will took effect, unless otherwise provided in the will. |
| มาตรา 1679 ถ้าจัดตั้งมูลนิธิขึ้นไม่ได้ตามวัตถุที่ประสงค์ ให้ทรัพย์สินตกทอดไปตามที่ระบุไว้ในพินัยกรรม ถ้าพินัยกรรมไม่ได้ระบุไว้ เมื่อทายาทหรือผู้จัดการมรดก หรือพนักงานอัยการ หรือบุคคลผู้มีส่วนได้เสียคนใดคนหนึ่งร้องขอ ให้ศาลจัดสรรทรัพย์สินนั้นให้แก่นิติบุคคลอื่นซึ่งปรากฏว่ามีวัตถุที่ประสงค์ใกล้ชิดที่สุดกับความประสงค์ของผู้ทำพินัยกรรม ถ้าหากว่าจัดสรรทรัพย์สินอย่างนี้ไม่ได้ก็ดี หรือว่ามูลนิธินั้นตั้งขึ้นไม่ได้ เพราะเป็นการขัดต่อกฎหมาย หรือขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนก็ดี ข้อกำหนดพินัยกรรมในการจัดตั้งมูลนิธินั้นเป็นอันไร้ผล | Section 1679 If the foundation cannot be established according to its purpose, the property shall devolve as provided in the will. If the will does not so provide, the court shall, on the application of the heir, the administrator of the estate, the public prosecutor or any interested person, appropriate the property to another juristic person which appears to have a purpose most nearly approximating the intention of the testator. If the property cannot be so appropriated, or if the foundation cannot be established because it is contrary to law or to public order or good morals, the provision of the will founding the foundation is of no effect. |
| มาตรา 1680 เจ้าหนี้ของผู้ทำพินัยกรรมมีสิทธิที่จะร้องขอให้เพิกถอนข้อกำหนดพินัยกรรมซึ่งก่อตั้งมูลนิธินั้นได้เพียงเท่าที่ตนต้องเสียประโยชน์เนื่องแต่การนั้น | Section 1680 The creditors of the testator are entitled to apply for the revocation of the provision of a will founding a foundation only to the extent that they are prejudiced thereby. |
| มาตรา 1681 ถ้าทรัพย์สินซึ่งเป็นวัตถุแห่งพินัยกรรมนั้น ได้สูญหาย ทำลาย หรือบุบสลายไป และพฤติการณ์ทั้งนี้เป็นผลให้ได้ทรัพย์สินอื่นมาแทน หรือได้สิทธิเรียกร้องเอาค่าสินไหมทดแทนทรัพย์สินนั้น ผู้รับพินัยกรรมจะเรียกให้ส่งมอบของแทนซึ่งได้รับมานั้น หรือจะเรียกร้องเอาค่าสินไหมทดแทนเสียเองก็ได้แล้วแต่กรณี | Section 1681 If the property which is the subject of a will has been lost, destroyed or damaged, and, as a result of such circumstances, other property or a claim for compensation for that property has been acquired, the legatee may demand delivery of the substitute so received, or may himself claim the compensation, as the case may be. |
| มาตรา 1682 เมื่อพินัยกรรมทำขึ้นเป็นการปลดหนี้หรือโอนสิทธิเรียกร้อง พินัยกรรมนั้นมีผลเพียงจำนวนซึ่งคงค้างชำระอยู่ในเวลาที่ผู้ทำพินัยกรรมตาย เว้นแต่ผู้ทำพินัยกรรมจะได้กำหนดไว้เป็นอย่างอื่น ถ้ามีเอกสารอันเป็นหลักฐานแห่งหนี้ที่ปลดให้หรือสิทธิเรียกร้องที่โอนไปนั้น ก็ให้ส่งมอบแก่ผู้รับพินัยกรรมและให้ใช้มาตรา 303 ถึง 313, 340 แห่งประมวลกฎหมายนี้บังคับโดยอนุโลม แต่ถ้าผู้ทำพินัยกรรมจะต้องกระทำการหรือดำเนินการอย่างใดอย่างหนึ่งตามมาตรานั้น ๆ แล้ว บุคคลผู้ต้องจัดการตามพินัยกรรมหรือผู้รับพินัยกรรมจะกระทำการหรือดำเนินการนั้น ๆ แทนผู้ทำพินัยกรรมก็ได้ | Section 1682 When a will is made by way of release of a debt or transfer of a claim, it has effect only for the amount still outstanding at the death of the testator, unless the testator has provided otherwise. If there is a document constituting evidence of the debt released or the claim transferred, it shall be delivered to the legatee, and sections 303 to 313 and section 340 of this Code apply mutatis mutandis; but if the testator would have had to do or perform any act under those sections, the person charged with carrying out the will, or the legatee, may do or perform such act in place of the testator. |
| มาตรา 1683 พินัยกรรมที่บุคคลทำให้แก่เจ้าหนี้คนใดของตนนั้น ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า มิได้ทำขึ้นเพื่อชำระหนี้อันค้างชำระแก่เจ้าหนี้คนนั้น | Section 1683 A will made by a person in favor of any of his creditors is presumed not to have been made for the payment of a debt owed to that creditor. |
| มาตรา 1684 เมื่อความข้อใดข้อหนึ่งในพินัยกรรมอาจตีความได้เป็นหลายนัย ให้ถือเอาตามนัยที่จะสำเร็จผลตามความประสงค์ของผู้ทำพินัยกรรมนั้นได้ดีที่สุด | Section 1684 When a clause in a will is capable of being interpreted in several senses, that sense shall be adopted which best gives effect to the intention of the testator. |
| มาตรา 1685 ในกรณีที่ผู้ทำพินัยกรรมได้กำหนดผู้รับพินัยกรรมไว้โดยคุณสมบัติที่ทราบตัวแน่นอนได้ ถ้ามีบุคคลหลายคนทรงไว้ซึ่งคุณสมบัติที่จะเป็นผู้รับพินัยกรรมตามที่ผู้ทำพินัยกรรมกำหนดไว้ดังนั้นได้ ในกรณีที่มีข้อสงสัย ให้ถือว่าทุกคนมีสิทธิที่จะได้รับส่วนปันเท่า ๆ กัน | Section 1685 Where the testator has designated the legatee by a description enabling him to be identified with certainty, and there are several persons possessing the description of a legatee as fixed by the testator, then, in case of doubt, all of them are deemed entitled to equal shares. |
| หมวด 4 พินัยกรรมที่ตั้งผู้ปกครองทรัพย์ / Chapter IV — Wills Appointing Controllers of Property | |
| มาตรา 1686 อันว่าทรัสต์นั้น จะก่อตั้งขึ้นโดยตรงหรือโดยทางอ้อมด้วยพินัยกรรมหรือด้วยนิติกรรมใด ๆ ที่มีผลในระหว่างชีวิตก็ดีหรือเมื่อตายแล้วก็ดี หามีผลไม่ เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายเพื่อการก่อตั้งทรัสต์เท่านั้น | Section 1686 A trust created, directly or indirectly, by a will or by any juristic act taking effect during life or after death, has no effect, save by virtue of the provisions of a law authorizing the creation of trusts. |
| มาตรา 1687 ถ้าผู้ทำพินัยกรรมประสงค์จะยกทรัพย์สินให้แก่ผู้เยาว์ หรือผู้ซึ่งศาลได้สั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถ หรือเสมือนไร้ความสามารถ หรือแก่ผู้ซึ่งต้องรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเพราะเหตุวิกลจริต แต่ต้องการมอบการเก็บรักษาและจัดการทรัพย์สินนั้นแก่บุคคลอื่นนอกจากบิดามารดา ผู้ปกครอง ผู้อนุบาล หรือผู้พิทักษ์ของบุคคลเช่นนั้น ผู้ทำพินัยกรรมต้องตั้งผู้ปกครองทรัพย์ขึ้น การตั้งผู้ปกครองทรัพย์นี้ ห้ามมิให้ตั้งขึ้นเป็นเวลาเกินกว่ากำหนดแห่งการเป็นผู้เยาว์ หรือกำหนดที่ศาลได้สั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถ หรือเสมือนไร้ความสามารถ หรือกำหนดที่ต้องรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล แล้วแต่กรณี | Section 1687 If a testator wishes to give property to a minor, or to a person adjudged by the court to be incompetent or quasi-incompetent, or to a person who must remain in a hospital by reason of unsoundness of mind, but wishes to entrust the custody and management of that property to a person other than the parents, guardian, curator or custodian of such person, the testator must appoint a controller of the property. The appointment of such a controller of property must not be made for a period exceeding the period of minority, or the period fixed for incompetence or quasi-incompetence, or the period during which hospitalization is required, as the case may be. |
| มาตรา 1688 การตั้งผู้ปกครองทรัพย์นั้น ในส่วนที่เกี่ยวด้วยอสังหาริมทรัพย์หรือทรัพยสิทธิใด ๆ อันเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ ย่อมไม่บริบูรณ์ เว้นแต่จะได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ บทบัญญัติที่กล่าวมาในวรรคก่อนนี้ ให้ใช้บังคับแก่เรือมีระวางตั้งแต่ห้าตันขึ้นไป ทั้งแพและสัตว์พาหนะด้วย2 | Section 1688 The appointment of a controller of property, so far as it concerns immovable property or any real right relating to immovable property, is not complete unless it is registered with the competent official. The provision of the preceding paragraph applies also to ships of five tons and over, to rafts, and to beasts of burden. |
| มาตรา 1689 นอกจากบุคคลที่ระบุไว้ในมาตรา 1557 แห่งประมวลกฎหมายนี้ นิติบุคคล หรือบุคคลธรรมดาที่มีความสามารถบริบูรณ์ จะรับตั้งเป็นผู้ปกครองทรัพย์ก็ได้ | Section 1689 Besides the persons specified in section 1557 of this Code, a juristic person, or a natural person of full capacity, may be appointed a controller of property. |
| มาตรา 1690 ผู้ปกครองทรัพย์นั้น ย่อมตั้งขึ้นได้โดย (1) ผู้ทำพินัยกรรม (2) บุคคลซึ่งระบุไว้ในพินัยกรรมให้เป็นผู้ตั้ง | Section 1690 A controller of property may be appointed by: (1) the testator; (2) a person designated in the will for that purpose. |
| มาตรา 1691 เว้นแต่ผู้ทำพินัยกรรมจะได้กำหนดไว้เป็นอย่างอื่นในพินัยกรรม ผู้ปกครองทรัพย์จะทำพินัยกรรมตั้งบุคคลอื่นให้ทำการสืบแทนตนก็ได้ | Section 1691 Unless the testator has otherwise provided in the will, a controller of property may, by will, appoint another person to act in his stead. |
| มาตรา 1692 เว้นแต่ผู้ทำพินัยกรรมจะได้กำหนดไว้ในพินัยกรรมเป็นอย่างอื่น ในส่วนที่เกี่ยวด้วยทรัพย์สินที่ได้รับมอบไว้ ผู้ปกครองทรัพย์มีสิทธิและหน้าที่เช่นเดียวกับผู้ปกครองตามความหมายในบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายนี้ | Section 1692 Unless the testator has otherwise provided in the will, a controller of property has, as regards the property entrusted to him, the same rights and duties as a guardian within the meaning of Book V of this Code. |
| หมวด 5 การเพิกถอนและการตกไปแห่งพินัยกรรมหรือข้อกำหนดพินัยกรรม / Chapter V — Revocation of Wills or Provisions of Wills, and their Lapse | |
| มาตรา 1693 ผู้ทำพินัยกรรมจะเพิกถอนพินัยกรรมของตนเสียทั้งหมด หรือแต่บางส่วนในเวลาใดก็ได้ | Section 1693 A testator may at any time revoke his will, in whole or in part. |
| มาตรา 1694 ถ้าจะเพิกถอนพินัยกรรมฉบับก่อนเสียทั้งหมดหรือแต่บางส่วนด้วยพินัยกรรมฉบับหลัง การเพิกถอนจะสมบูรณ์ต่อเมื่อพินัยกรรมฉบับหลังนั้นได้ทำตามแบบใดแบบหนึ่งที่กฎหมายบัญญัติไว้ | Section 1694 If a former will is to be revoked, in whole or in part, by a later will, the revocation is valid only if the later will is made in one of the forms prescribed by law. |
| มาตรา 1695 ถ้าพินัยกรรมได้ทำเป็นต้นฉบับแต่ฉบับเดียว ผู้ทำพินัยกรรมอาจเพิกถอนพินัยกรรมนั้นทั้งหมดหรือบางส่วนได้ โดยทำลายหรือขีดฆ่าเสียด้วยความตั้งใจ ถ้าพินัยกรรมได้ทำเป็นต้นฉบับหลายฉบับ การเพิกถอนนั้นไม่บริบูรณ์ เว้นแต่จะได้กระทำแก่ต้นฉบับเหล่านั้นทุกฉบับ | Section 1695 If a will has been made in a single original, the testator may revoke it, in whole or in part, by intentional destruction or cancellation. If a will has been made in several originals, the revocation is not complete unless it is done to all the originals. |
| มาตรา 1696 ถ้าผู้ทำพินัยกรรมได้โอนไปโดยสมบูรณ์ซึ่งทรัพย์สินอันเป็นวัตถุแห่งข้อกำหนดพินัยกรรมใดด้วยความตั้งใจ ข้อกำหนดพินัยกรรมนั้นเป็นอันเพิกถอนไป วิธีเดียวกันนี้ให้ใช้บังคับ เมื่อผู้ทำพินัยกรรมได้ทำลายทรัพย์สินนั้นด้วยความตั้งใจ | Section 1696 If the testator has, with intention, completely transferred the property which is the subject of a provision of a will, that provision is revoked. The same applies where the testator has intentionally destroyed such property. |
| มาตรา 1697 ถ้าผู้ทำพินัยกรรมมิได้แสดงเจตนาไว้ในพินัยกรรมเป็นอย่างอื่น และปรากฏว่าพินัยกรรมฉบับก่อนกับฉบับหลังขัดกัน ให้ถือว่าพินัยกรรมฉบับก่อนเป็นอันเพิกถอนโดยพินัยกรรมฉบับหลัง เฉพาะในส่วนที่มีข้อความขัดกันนั้นเท่านั้น | Section 1697 If the testator has not declared otherwise in his will, and it appears that a former and a later will conflict, the former will is deemed to be revoked by the later will only as to the parts in which they conflict. |
| มาตรา 1698 ข้อกำหนดพินัยกรรมนั้น ย่อมตกไป (1) เมื่อผู้รับพินัยกรรมตายก่อนผู้ทำพินัยกรรม (2) เมื่อข้อกำหนดพินัยกรรมเป็นผลใช้ได้ต่อเมื่อเงื่อนไขอย่างใดอย่างหนึ่งสำเร็จลง และผู้รับพินัยกรรมตายเสียก่อนเงื่อนไขสำเร็จ หรือปรากฏเป็นที่แน่นอนอยู่แล้วว่าเงื่อนไขนั้นไม่อาจจะสำเร็จได้ (3) เมื่อผู้รับพินัยกรรมบอกสละพินัยกรรม (4) เมื่อทรัพย์สินทั้งหมดที่ยกให้สูญหาย หรือถูกทำลายโดยผู้ทำพินัยกรรมมิได้ตั้งใจในระหว่างที่ผู้ทำพินัยกรรมยังมีชีวิตอยู่ และผู้ทำพินัยกรรมมิได้ได้มาซึ่งของแทน หรือซึ่งสิทธิที่จะเรียกค่าทดแทนในการที่ทรัพย์สินนั้นสูญหายไป | Section 1698 A provision of a will lapses: (1) when the legatee dies before the testator; (2) when the provision takes effect only upon fulfillment of a condition, and the legatee dies before the condition is fulfilled, or it becomes certain that the condition can no longer be fulfilled; (3) when the legatee renounces the legacy; (4) when the whole of the property given is lost, or destroyed without the intention of the testator, during his lifetime, and the testator has not acquired a substitute or a right to claim compensation for the loss of that property. |
| มาตรา 1699 ถ้าพินัยกรรม หรือข้อกำหนดในพินัยกรรม เกี่ยวกับทรัพย์สินรายใดเป็นอันไร้ผลด้วยประการใด ๆ ทรัพย์สินรายนั้นตกทอดแก่ทายาทโดยธรรมหรือได้แก่แผ่นดิน แล้วแต่กรณี | Section 1699 If a will, or a provision of a will concerning any property, is of no effect for any reason, that property devolves on the statutory heirs, or on the State, as the case may be. |
| หมวด 6 ความเสียเปล่าแห่งพินัยกรรมหรือข้อกำหนดพินัยกรรม / Chapter VI — Nullity of Wills or Provisions of Wills | |
| มาตรา 1700 ภายใต้บังคับแห่งบทบัญญัติในหมวดนี้ บุคคลจะจำหน่ายทรัพย์สินใด ๆ โดยนิติกรรมที่มีผลในระหว่างชีวิต หรือเมื่อตายแล้ว โดยมีข้อกำหนดห้ามมิให้ผู้รับประโยชน์โอนทรัพย์สินนั้นก็ได้ แต่ต้องมีบุคคลใดบุคคลหนึ่งนอกจากผู้รับประโยชน์กำหนดไว้ สำหรับเป็นผู้จะได้รับทรัพย์สินนั้นเป็นสิทธิเด็ดขาด ในเมื่อมีการละเมิดข้อกำหนดห้ามโอน ผู้ซึ่งกำหนดขึ้นดังกล่าวนั้นต้องเป็นผู้สามารถจะมีสิทธิต่าง ๆ ได้อยู่ในขณะที่การจำหน่ายทรัพย์สินนั้นมีผลบังคับ ถ้ามิได้กำหนดบุคคลที่จะเป็นผู้รับทรัพย์สินในเมื่อมีการละเมิดข้อกำหนดห้ามโอนไว้ ให้ถือว่าข้อกำหนดห้ามโอนนั้นเป็นอันไม่มีเลย | Section 1700 Subject to the provisions of this Chapter, a person may dispose of any property by a juristic act taking effect during life or after death, subject to a provision restraining the beneficiary from transferring that property; but there must be some person, other than the beneficiary, designated to receive the property absolutely in the event that the restraint on transfer is infringed. The person so designated must be capable of having rights at the time when the disposition of the property takes effect. If no person is designated to receive the property in the event of an infringement of the restraint on transfer, the restraint is deemed non-existent. |
| มาตรา 1701 ข้อกำหนดห้ามโอนตามมาตราก่อนนั้นจะให้มีกำหนดเวลาหรือตลอดชีวิตของผู้รับประโยชน์ก็ได้ ถ้าไม่ได้กำหนดเวลาห้ามโอนไว้ ในกรณีที่ผู้รับประโยชน์เป็นบุคคลธรรมดา ให้ถือว่าข้อกำหนดห้ามโอนมีระยะเวลาอยู่ตลอดชีวิตของผู้รับประโยชน์ แต่ในกรณีที่ผู้รับประโยชน์เป็นนิติบุคคล ให้มีระยะเวลาเพียงสามสิบปี ถ้าได้กำหนดเวลาห้ามโอนไว้ กำหนดนั้นมิให้เกินสามสิบปี ถ้ากำหนดไว้นานกว่านั้น ก็ให้ลดลงมาเป็นสามสิบปี | Section 1701 The restraint on transfer under the preceding section may be fixed for a period, or for the life of the beneficiary. If no period is fixed, then, where the beneficiary is a natural person, the restraint is deemed to last for the life of the beneficiary; but where the beneficiary is a juristic person, it lasts for thirty years only. If a period is fixed, it must not exceed thirty years; if a longer period is fixed, it shall be reduced to thirty years. |
| มาตรา 1702 ข้อกำหนดห้ามโอนอันเกี่ยวกับสังหาริมทรัพย์ซึ่งไม่อาจจดทะเบียนกรรมสิทธิ์ได้นั้น ให้ถือว่าเป็นอันไม่มีเลย ข้อกำหนดห้ามโอนเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์หรือทรัพยสิทธิอันเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์นั้น ไม่บริบูรณ์ เว้นแต่จะได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนการห้ามโอนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ บทบัญญัติในวรรคก่อนนี้ ให้ใช้บังคับแก่เรือมีระวางตั้งแต่ห้าตันขึ้นไป ทั้งแพและสัตว์พาหนะด้วย1 | Section 1702 A restraint on transfer relating to movable property whose ownership cannot be registered is deemed non-existent. A restraint on transfer relating to immovable property, or a real right relating to immovable property, is not complete unless it is made in writing and the restraint is registered with the competent official. The provision of the preceding paragraph applies also to ships of five tons and over, to rafts, and to beasts of burden. |
| มาตรา 1703 พินัยกรรมซึ่งบุคคลที่มีอายุยังไม่ครบสิบห้าปีบริบูรณ์ทำขึ้นนั้น เป็นโมฆะ | Section 1703 A will made by a person who is not yet fully fifteen years of age is void. |
| มาตรา 1704 พินัยกรรมซึ่งบุคคลผู้ถูกศาลสั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถทำขึ้นนั้นเป็นโมฆะ พินัยกรรมซึ่งบุคคลผู้ถูกอ้างว่าเป็นคนวิกลจริต แต่ศาลยังไม่ได้สั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถทำขึ้นนั้น จะเป็นอันเสียเปล่าก็แต่เมื่อพิสูจน์ได้ว่าในเวลาที่ทำพินัยกรรมนั้นผู้ทำจริตวิกลอยู่ | Section 1704 A will made by a person adjudged incompetent by the court is void. A will made by a person alleged to be of unsound mind, but not yet adjudged incompetent by the court, is void only if it is proved that, at the time when the will was made, the maker was actually of unsound mind. |
| มาตรา 1705 พินัยกรรมหรือข้อกำหนดพินัยกรรมนั้น ถ้าได้ทำขึ้นขัดต่อบทบัญญัติแห่งมาตรา 1652, 1653, 1656, 1657, 1658, 1660, 1661 หรือ 1663 ย่อมเป็นโมฆะ | Section 1705 A will, or a provision of a will, is void if it is made contrary to the provisions of sections 1652, 1653, 1656, 1657, 1658, 1660, 1661 or 1663. |
| มาตรา 1706 ข้อกำหนดพินัยกรรมเป็นโมฆะ (1) ถ้าตั้งผู้รับพินัยกรรมไว้โดยมีเงื่อนไขว่า ให้ผู้รับพินัยกรรมจำหน่ายทรัพย์สินของเขาเองโดยพินัยกรรมให้แก่ผู้ทำพินัยกรรม หรือแก่บุคคลภายนอก (2) ถ้ากำหนดบุคคลซึ่งไม่อาจที่จะทราบตัวแน่นอนได้เป็นผู้รับพินัยกรรม แต่ผู้รับพินัยกรรมตามพินัยกรรมลักษณะเฉพาะนั้น อาจกำหนดโดยให้บุคคลใดคนหนึ่งเป็นผู้ระบุเลือกเอาจากบุคคลอื่นหลายคน หรือจากบุคคลอื่นหมู่ใดหมู่หนึ่ง ซึ่งผู้ทำพินัยกรรมระบุไว้ก็ได้ (3) ถ้าทรัพย์สินที่ยกให้โดยพินัยกรรมระบุไว้ไม่ชัดแจ้งจนไม่อาจที่จะทราบแน่นอนได้ หรือถ้าให้บุคคลใดคนหนึ่งกำหนดให้มากน้อยเท่าใดตามแต่ใจ | Section 1706 A provision of a will is void: (1) if it appoints a legatee subject to the condition that the legatee shall dispose of his own property, by will, to the testator or to a third person; (2) if it designates as legatee a person who cannot be ascertained with certainty; however, a specific legatee may be designated by allowing some person to select from among several other persons, or from a group of persons, specified by the testator; (3) if the property given by the will is so unclearly described that it cannot be ascertained with certainty, or if the amount is left to the discretion of some person. |
| มาตรา 1707 ถ้าข้อกำหนดพินัยกรรมตั้งผู้รับพินัยกรรมโดยมีเงื่อนไขว่าให้ผู้รับพินัยกรรมจำหน่ายทรัพย์สินที่ยกให้โดยพินัยกรรมนั้นแก่บุคคลอื่น ให้ถือว่าเงื่อนไขนั้นเป็นอันไม่มีเลย | Section 1707 If a provision of a will appoints a legatee subject to the condition that he shall dispose of the property given to him by the will in favor of another person, the condition is deemed non-existent. |
| มาตรา 1708 เมื่อผู้ทำพินัยกรรมตายแล้ว บุคคลผู้มีส่วนได้เสียคนใดคนหนึ่งจะร้องขอให้ศาลสั่งเพิกถอนพินัยกรรมซึ่งได้ทำขึ้นเพราะเหตุข่มขู่ก็ได้ แต่หากผู้ทำพินัยกรรมยังมีชีวิตอยู่ต่อมาเกินหนึ่งปีนับแต่ผู้ทำพินัยกรรมพ้นจากการข่มขู่แล้ว จะมีการร้องขอเช่นว่านั้นไม่ได้ | Section 1708 After the death of the testator, any interested person may apply to the court for the revocation of a will made under duress; but such application may not be made if the testator has continued to live for more than one year after being freed from the duress. |
| มาตรา 1709 เมื่อผู้ทำพินัยกรรมตายแล้ว บุคคลผู้มีส่วนได้เสียคนใดคนหนึ่งจะร้องขอให้ศาลสั่งเพิกถอนพินัยกรรมซึ่งได้ทำขึ้นเพราะสำคัญผิดหรือกลฉ้อฉลได้ก็ต่อเมื่อความสำคัญผิดหรือกลฉ้อฉลนั้นถึงขนาด ซึ่งถ้ามิได้มีความสำคัญผิดหรือกลฉ้อฉลเช่นนั้น พินัยกรรมนั้นก็จะมิได้ทำขึ้น ความในวรรคก่อนนี้ ให้ใช้บังคับ แม้ถึงว่ากลฉ้อฉลนั้น บุคคลซึ่งมิใช่เป็นผู้รับประโยชน์ตามพินัยกรรมได้ก่อขึ้น แต่พินัยกรรมซึ่งได้ทำขึ้นโดยสำคัญผิดหรือกลฉ้อฉลย่อมมีผลบังคับได้ เมื่อผู้ทำพินัยกรรมมิได้เพิกถอนพินัยกรรมนั้นภายในหนึ่งปีนับแต่ที่ได้รู้ถึงการสำคัญผิดหรือกลฉ้อฉลนั้น | Section 1709 After the death of the testator, any interested person may apply to the court for the revocation of a will made under a mistake or fraud, only if the mistake or fraud was of such a degree that, without it, the will would not have been made. The provision of the preceding paragraph applies even though the fraud was committed by a person who is not a beneficiary under the will. However, a will made under a mistake or fraud is nevertheless valid if the testator did not revoke it within one year after becoming aware of the mistake or fraud. |
| มาตรา 1710 คดีฟ้องขอให้เพิกถอนข้อกำหนดพินัยกรรมนั้น มิให้ฟ้องเมื่อพ้นกำหนดดังนี้ (1) สามเดือนภายหลังที่ผู้ทำพินัยกรรมตาย ในกรณีที่โจทก์รู้เหตุแห่งการที่จะขอให้เพิกถอนได้ ในระหว่างที่ผู้ทำพินัยกรรมมีชีวิตอยู่ หรือ (2) สามเดือนภายหลังที่โจทก์ได้รู้เหตุเช่นนั้นในกรณีอื่นใด แต่ถ้าโจทก์ไม่รู้ว่ามีข้อกำหนดพินัยกรรมอันกระทบกระทั่งถึงส่วนได้เสียของตน แม้ว่าโจทก์จะได้รู้เหตุแห่งการที่จะขอให้เพิกถอนได้ก็ดี อายุความสามเดือนให้เริ่มนับแต่ขณะที่โจทก์รู้หรือควรจะได้รู้ว่ามีข้อกำหนดพินัยกรรมนั้น แต่อย่างไรก็ดี ห้ามมิให้ฟ้องคดีเช่นนี้เมื่อพ้นสิบปีนับแต่ผู้ทำพินัยกรรมตาย | Section 1710 An action for the revocation of a provision of a will may not be brought after the following periods have elapsed: (1) three months after the death of the testator, where the plaintiff knew of the cause for revocation during the lifetime of the testator; or (2) three months after the plaintiff became aware of such cause, in any other case. But if the plaintiff did not know of the existence of a provision of the will affecting his interest, then, even though he knew of the cause for revocation, the three-month period runs from the time when the plaintiff knew, or ought to have known, of that provision. In any case, no such action may be brought after ten years from the death of the testator. |
| ลักษณะ 4 วิธีจัดการและปันทรัพย์มรดก / Title IV — Administration and Distribution of the Estate | |
| หมวด 1 ผู้จัดการมรดก / Chapter I — Administrators of an Estate | |
| มาตรา 1711 ผู้จัดการมรดกนั้นรวมตลอดทั้งบุคคลที่ตั้งขึ้นโดยพินัยกรรมหรือโดยคำสั่งศาล | Section 1711 The administrators of an estate include persons appointed by a will or by an order of the court. |
| มาตรา 1712 ผู้จัดการมรดกโดยพินัยกรรมอาจตั้งขึ้นได้ (1) โดยผู้ทำพินัยกรรมเอง (2) โดยบุคคลซึ่งระบุไว้ในพินัยกรรม ให้เป็นผู้ตั้ง | Section 1712 An administrator of an estate by will may be appointed: (1) by the testator himself; (2) by a person designated in the will for that purpose. |
| มาตรา 1713 ทายาทหรือผู้มีส่วนได้เสียหรือพนักงานอัยการจะร้องต่อศาลขอให้ตั้งผู้จัดการมรดกก็ได้ ในกรณีดังต่อไปนี้ (1) เมื่อเจ้ามรดกตาย ทายาทโดยธรรมหรือผู้รับพินัยกรรมได้สูญหายไป หรืออยู่นอกราชอาณาเขต หรือเป็นผู้เยาว์ (2) เมื่อผู้จัดการมรดกหรือทายาทไม่สามารถ หรือไม่เต็มใจที่จะจัดการ หรือมีเหตุขัดข้องในการจัดการ หรือในการแบ่งปันมรดก (3) เมื่อข้อกำหนดพินัยกรรมซึ่งตั้งผู้จัดการมรดกไว้ไม่มีผลบังคับได้ด้วยประการใด ๆ การตั้งผู้จัดการมรดกนั้น ถ้ามีข้อกำหนดพินัยกรรมก็ให้ศาลตั้งตามข้อกำหนดพินัยกรรม และถ้าไม่มีข้อกำหนดพินัยกรรม ก็ให้ศาลตั้งเพื่อประโยชน์แก่กองมรดกตามพฤติการณ์และโดยคำนึงถึงเจตนาของเจ้ามรดก แล้วแต่ศาลจะเห็นสมควร | Section 1713 An heir, an interested person or the public prosecutor may apply to the court for the appointment of an administrator of an estate in the following cases: (1) when, on the death of the de cujus, a statutory heir or a legatee has disappeared, or is out of the Kingdom, or is a minor; (2) when the administrator of the estate, or an heir, is unable or unwilling to administer, or there is an impediment to the administration or distribution of the estate; (3) when a provision of a will appointing an administrator of the estate has, for any reason, no effect. In appointing an administrator of the estate, if there is a provision of a will, the court shall appoint according to that provision; and if there is no such provision, the court shall appoint for the benefit of the estate according to the circumstances, and having regard to the intention of the de cujus, as the court thinks fit. |
| มาตรา 1714 เมื่อศาลตั้งให้ผู้ใดเป็นผู้จัดการมรดกเพื่อการใดโดยเฉพาะ ผู้นั้นไม่จำต้องทำบัญชีทรัพย์มรดก เว้นแต่จะจำเป็นเพื่อการนั้น หรือศาลสั่งให้ทำ | Section 1714 When the court appoints a person as administrator of an estate for a specific purpose, that person is not bound to make an inventory of the estate, unless it is necessary for that purpose, or the court so orders. |
| มาตรา 1715 ผู้ทำพินัยกรรมจะตั้งบุคคลคนเดียวหรือหลายคนให้เป็นผู้จัดการมรดกก็ได้ เว้นแต่จะมีข้อกำหนดไว้ในพินัยกรรมเป็นอย่างอื่น ถ้ามีผู้จัดการมรดกหลายคน แต่ผู้จัดการเหล่านั้นบางคนไม่สามารถ หรือไม่เต็มใจที่จะจัดการ และยังมีผู้จัดการมรดกเหลืออยู่แต่คนเดียว ผู้นั้นมีสิทธิที่จะจัดการมรดกได้โดยลำพัง แต่ถ้ามีผู้จัดการมรดกเหลืออยู่หลายคน ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า ผู้จัดการเหล่านั้นแต่ละคนจะจัดการโดยลำพังไม่ได้ | Section 1715 A testator may appoint one or several persons as administrators of the estate. Unless otherwise provided in the will, if there are several administrators and some of them are unable or unwilling to administer, and only one administrator remains, that one is entitled to administer the estate alone; but if several administrators remain, it is presumed that none of them may administer alone. |
| มาตรา 1716 หน้าที่ผู้จัดการมรดกที่ศาลตั้ง ให้เริ่มนับแต่วันที่ได้ฟังหรือถือว่าได้ฟังคำสั่งศาลแล้ว | Section 1716 The duties of an administrator appointed by the court begin from the day on which he has heard, or is deemed to have heard, the order of the court. |
| มาตรา 1717 ในเวลาใด ๆ ภายในหนึ่งปีนับแต่วันที่เจ้ามรดกตาย แต่ต้องเป็นเวลาภายหลังที่เจ้ามรดกตายแล้วสิบห้าวัน ทายาทหรือผู้มีส่วนได้เสียคนใดคนหนึ่ง จะแจ้งความถามไปยังผู้ที่ถูกตั้งเป็นผู้จัดการมรดกโดยพินัยกรรมว่าจะรับเป็นผู้จัดการมรดกหรือไม่ก็ได้ ถ้าผู้ที่ได้รับแจ้งความมิได้ตอบรับเป็นผู้จัดการมรดกภายในหนึ่งเดือนนับแต่วันรับแจ้งความนั้น ให้ถือว่าผู้นั้นปฏิเสธ แต่การรับเป็นผู้จัดการมรดกนั้น จะทำภายหลังหนึ่งปีนับแต่วันที่เจ้ามรดกตายไม่ได้ เว้นแต่ศาลจะอนุญาต | Section 1717 At any time within one year from the death of the de cujus, but not before fifteen days have elapsed after that death, any heir or interested person may inquire of the person appointed administrator of the estate by will whether he accepts the office. If the person so inquired of does not reply accepting the office within one month from receipt of the inquiry, he is deemed to have refused. But acceptance of the office may not be made after one year from the death of the de cujus, except with leave of the court. |
| มาตรา 1718 บุคคลต่อไปนี้จะเป็นผู้จัดการมรดกไม่ได้ (1) ผู้ซึ่งยังไม่บรรลุนิติภาวะ (2) บุคคลวิกลจริต หรือบุคคลซึ่งศาลสั่งให้เป็นผู้เสมือนไร้ความสามารถ (3) บุคคลซึ่งศาลสั่งให้เป็นคนล้มละลาย | Section 1718 The following persons cannot be administrators of an estate: (1) a person who is not sui juris; (2) a person of unsound mind, or a person adjudged quasi-incompetent by the court; (3) a person adjudged bankrupt by the court. |
| มาตรา 1719 ผู้จัดการมรดกมีสิทธิและหน้าที่ที่จะทำการอันจำเป็น เพื่อให้การเป็นไปตามคำสั่งแจ้งชัดหรือโดยปริยายแห่งพินัยกรรม และเพื่อจัดการมรดกโดยทั่วไป หรือเพื่อแบ่งปันทรัพย์มรดก | Section 1719 An administrator of an estate has the right and duty to do all such acts as are necessary to carry out the express or implied directions of the will, and for the general administration or the distribution of the estate. |
| มาตรา 1720 ผู้จัดการมรดกต้องรับผิดต่อทายาทตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 809 ถึง 812, 819, 823 แห่งประมวลกฎหมายนี้โดยอนุโลม และเมื่อเกี่ยวกับบุคคลภายนอก ให้ใช้มาตรา 831 บังคับโดยอนุโลม | Section 1720 An administrator of an estate is liable to the heirs as provided in sections 809 to 812, section 819 and section 823 of this Code, mutatis mutandis; and, as regards third persons, section 831 applies mutatis mutandis. |
| มาตรา 1721 ผู้จัดการมรดกไม่มีสิทธิที่จะได้รับบำเหน็จจากกองมรดก เว้นแต่พินัยกรรม หรือทายาทโดยจำนวนข้างมากจะได้กำหนดให้ไว้ | Section 1721 An administrator of an estate is not entitled to receive remuneration out of the estate, unless it is allowed by the will or by a majority of the heirs. |
| มาตรา 1722 ผู้จัดการมรดกจะทำนิติกรรมใด ๆ ซึ่งตนมีส่วนได้เสียเป็นปฏิปักษ์ต่อกองมรดกหาได้ไม่ เว้นแต่พินัยกรรมจะได้อนุญาตไว้ หรือได้รับอนุญาตจากศาล | Section 1722 An administrator of an estate may not enter into any juristic act in which he has an interest adverse to the estate, unless it is authorized by the will, or he has obtained the authorization of the court. |
| มาตรา 1723 ผู้จัดการมรดกต้องจัดการโดยตนเอง เว้นแต่จะทำการโดยตัวแทนได้ตามอำนาจที่ให้ไว้ชัดแจ้งหรือโดยปริยายในพินัยกรรม หรือโดยคำสั่งศาล หรือในพฤติการณ์เพื่อประโยชน์แก่กองมรดก | Section 1723 An administrator of an estate must act in person, unless he can act through an agent by virtue of authority given, expressly or impliedly, by the will, or by an order of the court, or in the circumstances for the benefit of the estate. |
| มาตรา 1724 ทายาทย่อมมีความผูกพันต่อบุคคลภายนอกในกิจการทั้งหลายอันผู้จัดการมรดกได้ทำไปภายในขอบอำนาจในฐานะที่เป็นผู้จัดการมรดก ถ้าผู้จัดการมรดกเข้าทำนิติกรรมกับบุคคลภายนอก โดยเห็นแก่ทรัพย์สินอย่างใด ๆ หรือประโยชน์อย่างอื่นใด อันบุคคลภายนอกได้ให้ หรือได้ให้คำมั่นว่าจะให้เป็นลาภส่วนตัว ทายาทหาต้องผูกพันไม่ เว้นแต่ทายาทจะได้ยินยอมด้วย | Section 1724 The heirs are bound, towards third persons, by all acts done by the administrator within the scope of his authority as administrator. If the administrator has entered into a juristic act with a third person by reason of any property or other benefit given, or promised to be given, to him personally by the third person, the heirs are not bound thereby, unless they have consented to it. |
| มาตรา 1725 ผู้จัดการมรดกต้องสืบหาโดยสมควรซึ่งตัวผู้มีส่วนได้เสียและแจ้งไปให้ทราบถึงข้อกำหนดพินัยกรรมที่เกี่ยวกับผู้มีส่วนได้เสียนั้นภายในเวลาอันสมควร | Section 1725 An administrator of an estate must make reasonable inquiry as to the interested persons, and must notify them, within a reasonable time, of the provisions of the will concerning them. |
| มาตรา 1726 ถ้าผู้จัดการมรดกมีหลายคน การทำการตามหน้าที่ของผู้จัดการมรดกนั้นต้องถือเอาเสียงข้างมาก เว้นแต่จะมีข้อกำหนดพินัยกรรมเป็นอย่างอื่น ถ้าเสียงเท่ากัน เมื่อผู้มีส่วนได้เสียร้องขอ ก็ให้ศาลเป็นผู้ชี้ขาด | Section 1726 If there are several administrators of an estate, the performance of their duties must be decided by a majority, unless otherwise provided in the will. In case of an equality of votes, the court shall decide on the application of an interested person. |
| มาตรา 1727 ผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดจะร้องขอให้ศาลสั่งถอนผู้จัดการมรดก เพราะเหตุผู้จัดการมรดกละเลยไม่ทำการตามหน้าที่ หรือเพราะเหตุอย่างอื่นที่สมควรก็ได้ แต่ต้องร้องขอเสียก่อนที่การปันมรดกเสร็จสิ้นลง แม้ถึงว่าจะได้เข้ารับตำแหน่งแล้วก็ดี ผู้จัดการมรดกจะลาออกจากตำแหน่งโดยมีเหตุอันสมควรก็ได้ แต่ต้องได้รับอนุญาตจากศาล | Section 1727 Any interested person may apply to the court for the removal of an administrator of an estate, on the ground that he has neglected to perform his duties, or for any other reasonable cause; but the application must be made before the distribution of the estate is completed. Even after entering upon his office, an administrator of an estate may, for a reasonable cause, resign from his office, but only with leave of the court. |
| มาตรา 1728 ผู้จัดการมรดกต้องลงมือจัดทำบัญชีทรัพย์มรดกภายในสิบห้าวัน (1) นับแต่เจ้ามรดกตาย ถ้าในขณะนั้นผู้จัดการมรดกได้รู้ถึงการตั้งแต่งตามพินัยกรรมที่มอบหมายไว้แก่ตน หรือ (2) นับแต่วันที่เริ่มหน้าที่ผู้จัดการมรดกตามมาตรา 1726 ในกรณีที่ศาลตั้งเป็นผู้จัดการมรดก หรือ (3) นับแต่วันที่ผู้จัดการมรดกรับเป็นผู้จัดการมรดกในกรณีอื่น | Section 1728 An administrator of an estate must begin to make an inventory of the estate within fifteen days: (1) from the death of the de cujus, if at that time the administrator knew of his appointment under the will entrusted to him; or (2) from the day on which his duties as administrator begin under section 1726, where he is appointed by the court; or (3) from the day on which he accepts the office of administrator, in any other case. |
| มาตรา 1729 ผู้จัดการมรดกต้องจัดทำบัญชีทรัพย์มรดกให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งเดือนนับแต่เวลาที่ระบุไว้ในมาตรา 1728 แต่กำหนดเวลานี้ เมื่อผู้จัดการมรดกร้องขอก่อนสิ้นกำหนดเวลาหนึ่งเดือน ศาลจะอนุญาตให้ขยายต่อไปอีกก็ได้ บัญชีนั้นต้องทำต่อหน้าพยานอย่างน้อยสองคน ซึ่งต้องเป็นผู้มีส่วนได้เสียในกองมรดกนั้นด้วย บุคคลซึ่งจะเป็นพยานในการทำพินัยกรรมไม่ได้ตามมาตรา 1670 จะเป็นพยานในการทำบัญชีใด ๆ ที่ต้องทำขึ้นตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ไม่ได้ | Section 1729 An administrator of an estate must complete the inventory of the estate within one month from the time specified in section 1728; but this period may be extended by the court, on the application of the administrator made before the expiry of the one-month period. The inventory must be made before at least two witnesses, who must be persons having an interest in the estate. A person who cannot be a witness at the making of a will under section 1670 cannot be a witness at the making of any inventory required to be made under the provisions of this Code. |
| มาตรา 1730 ให้นำมาตรา 1563, 1564 วรรค 1 และ 2 และ 1565 แห่งประมวลกฎหมายนี้มาใช้บังคับโดยอนุโลม ในระหว่างทายาทกับผู้จัดการมรดกโดยพินัยกรรมและในระหว่างศาลกับผู้จัดการมรดกที่ศาลตั้ง | Section 1730 Sections 1563, 1564 paragraphs 1 and 2, and 1565 of this Code apply mutatis mutandis as between the heirs and the administrator of the estate by will, and as between the court and the administrator appointed by the court. |
| มาตรา 1731 ถ้าผู้จัดการมรดกมิได้จัดทำบัญชีภายในเวลาและตามแบบที่กำหนดไว้ หรือถ้าบัญชีนั้นไม่เป็นที่พอใจแก่ศาล เพราะความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง หรือการทุจริต หรือความไม่สามารถอันเห็นประจักษ์ของผู้จัดการมรดก ศาลจะถอนผู้จัดการมรดกเสียก็ได้ | Section 1731 If the administrator of an estate does not make the inventory within the time and in the form prescribed, or if the inventory is not satisfactory to the court by reason of the gross negligence, dishonesty, or manifest incapacity of the administrator, the court may remove the administrator. |
| มาตรา 1732 ผู้จัดการมรดกต้องจัดการตามหน้าที่และทำรายงานแสดงบัญชีการจัดการและแบ่งปันมรดกให้เสร็จภายในหนึ่งปีนับแต่วันที่ระบุไว้ในมาตรา 1728 เว้นแต่ผู้ทำพินัยกรรม ทายาทโดยจำนวนข้างมาก หรือศาลจะได้กำหนดเวลาให้ไว้เป็นอย่างอื่น | Section 1732 An administrator of an estate must perform his duties, and complete the accounts of the administration and distribution of the estate, within one year from the time specified in section 1728, unless the testator, a majority of the heirs, or the court has fixed another period. |
| มาตรา 1733 การให้อนุมัติ การปลดเปลื้องความรับผิด หรือข้อตกลงอื่น ๆ อันเกี่ยวกับรายงานแสดงบัญชีการจัดการมรดกดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 1732 นั้น จะสมบูรณ์ต่อเมื่อรายงานแสดงบัญชีนั้นได้ส่งมอบล่วงหน้าแก่ทายาทพร้อมด้วยเอกสารอันเกี่ยวกับการนั้นไม่น้อยกว่าสิบวันก่อนแล้ว คดีเกี่ยวกับการจัดการมรดกนั้น มิให้ทายาทฟ้องเกินกว่าห้าปีนับแต่การจัดการมรดกสิ้นสุดลง | Section 1733 Any approval, discharge from liability or other agreement concerning the accounts of the administration of the estate, as provided in section 1732, is valid only if the accounts have been delivered to the heirs in advance, together with the relevant documents, not less than ten days beforehand. No action by an heir concerning the administration of the estate may be brought after five years from the end of the administration of the estate. |
| หมวด 2 การรวบรวมจำหน่ายทรัพย์มรดกเป็นตัวเงินและการชำระหนี้กับแบ่งปันทรัพย์มรดก / Chapter II — Collection of the Assets of the Estate into Money, Payment of Debts, and Distribution of the Estate | |
| มาตรา 1734 เจ้าหนี้กองมรดกชอบแต่จะได้รับการชำระหนี้จากทรัพย์สินในกองมรดกเท่านั้น | Section 1734 The creditors of the estate are entitled to be paid only out of the property in the estate. |
| มาตรา 1735 ทายาทจำต้องบอกทรัพย์มรดกและหนี้สินของผู้ตายตามที่ตนรู้ทั้งหมดแก่ผู้จัดการมรดก | Section 1735 An heir must communicate to the administrator of the estate all the property and all the debts of the deceased, so far as they are known to him. |
| มาตรา 1736 ตราบใดที่เจ้าหนี้กองมรดก หรือผู้รับพินัยกรรมที่ปรากฏตัว ยังไม่ได้รับชำระหนี้ หรือส่วนได้ตามพินัยกรรมแล้วทุกคน ให้ถือว่าทรัพย์มรดกยังคงอยู่ในระหว่างจัดการ ในระหว่างเวลาเช่นว่านั้น ผู้จัดการมรดกชอบที่จะทำการใด ๆ ในทางจัดการตามที่จำเป็นได้ เช่น ฟ้องคดีหรือแก้ฟ้องในศาลและอื่น ๆ อนึ่ง ผู้จัดการมรดกต้องทำการทุกอย่างตามที่จำเป็น เพื่อเรียกเก็บหนี้สินซึ่งค้างชำระอยู่แก่กองมรดกภายในเวลาอันเร็วที่สุดที่จะทำได้ และเมื่อเจ้าหนี้กองมรดกได้รับชำระหนี้แล้ว ผู้จัดการมรดกต้องทำการแบ่งปันมรดก | Section 1736 So long as all the creditors of the estate, or the legatees who have appeared, have not yet been paid their debts or received their shares under the will, the estate is deemed to be still under administration. During such time, the administrator may do any act of administration as necessary, such as bringing or defending an action in court, and other acts. Moreover, the administrator must do all acts necessary to collect debts owing to the estate, within the shortest possible time; and when the creditors of the estate have been paid, the administrator must make the distribution of the estate. |
| มาตรา 1737 เจ้าหนี้กองมรดกจะบังคับสิทธิเรียกร้องต่อทายาทคนใดก็ได้ แต่ถ้ามีผู้จัดการมรดก ให้เจ้าหนี้เรียกเข้ามาในคดีด้วย | Section 1737 A creditor of the estate may enforce his claim against any heir; but if there is an administrator of the estate, the creditor must call him into the case. |
| มาตรา 1738 ก่อนแบ่งมรดก เจ้าหนี้กองมรดกจะบังคับชำระหนี้เต็มจำนวนจากกองมรดกก็ได้ ในกรณีเช่นนี้ทายาทคนหนึ่ง ๆ อาจเรียกให้ชำระหนี้จากทรัพย์มรดกของเจ้ามรดก หรือให้เอาเป็นประกันก็ได้จนถึงเวลาแบ่งมรดก เมื่อแบ่งมรดกแล้ว เจ้าหนี้อาจเรียกให้ทายาทคนใดคนหนึ่งชำระหนี้ได้เพียงไม่เกินทรัพย์มรดกที่ทายาทคนนั้นได้รับไป ในกรณีเช่นนี้ ทายาทคนใดซึ่งได้ชำระหนี้แก่เจ้าหนี้กองมรดกเกินกว่าส่วนที่ตนจะต้องเฉลี่ยใช้หนี้ ทายาทคนนั้นมีสิทธิไล่เบี้ยจากทายาทคนอื่นได้ | Section 1738 Before the distribution of the estate, a creditor of the estate may enforce full payment of his debt out of the estate. In such case, each heir may demand payment from the property of the estate, or that security be given, until the time of distribution. After the distribution of the estate, a creditor may demand payment from any heir only to an extent not exceeding the property received by that heir. In such case, an heir who has paid a creditor of the estate more than his proportionate share has a right of recourse against the other heirs. |
| มาตรา 1739 ให้ชำระหนี้ที่กองมรดกค้างชำระตามลำดับต่อไปนี้ และตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ว่าด้วยบุริมสิทธิ โดยต้องไม่เป็นที่เสื่อมเสียแก่บรรดาเจ้าหนี้ผู้มีบุริมสิทธิพิเศษตามประมวลกฎหมายนี้หรือกฎหมายอื่น และบรรดาเจ้าหนี้ที่มีประกันโดยการจำนำหรือการจำนอง (1) ค่าใช้จ่ายเพื่อประโยชน์อันร่วมกันของกองมรดก (2) ค่าใช้จ่ายในการทำศพเจ้ามรดก (3) ค่าภาษีอากรซึ่งกองมรดกค้างชำระอยู่ (4) ค่าจ้างซึ่งเจ้ามรดกค้างชำระแก่เสมียน คนใช้และคนงาน (5) ค่าเครื่องอุปโภคบริโภคอันจำเป็นประจำวันซึ่งส่งให้แก่เจ้ามรดก (6) หนี้สินสามัญของเจ้ามรดก (7) บำเหน็จของผู้จัดการมรดก | Section 1739 The debts owed by the estate shall be paid in the following order, and subject to the provisions of this Code concerning preferential rights, without prejudice to creditors having a special preferential right under this Code or any other law, and to creditors secured by pledge or mortgage: (1) expenses incurred for the common benefit of the estate; (2) expenses of the funeral of the de cujus; (3) taxes and duties owed by the estate; (4) wages owed by the de cujus to clerks, servants and workmen; (5) the price of necessary daily supplies furnished to the de cujus; (6) ordinary debts of the de cujus; (7) the remuneration of the administrator of the estate. |
| มาตรา 1740 เว้นแต่เจ้ามรดกหรือกฎหมายจะได้กำหนดไว้เป็นอย่างอื่น ให้จัดสรรทรัพย์สินของเจ้ามรดกเพื่อชำระหนี้ตามลำดับต่อไปนี้ (1) ทรัพย์สินนอกจากอสังหาริมทรัพย์ (2) อสังหาริมทรัพย์ซึ่งจัดสรรไว้ชัดแจ้งในพินัยกรรมว่าสำหรับชำระหนี้ถ้าหากว่ามีทรัพย์สินเช่นนั้น (3) อสังหาริมทรัพย์ซึ่งทายาทโดยธรรมชอบที่จะได้รับในฐานะเช่นนั้น (4) อสังหาริมทรัพย์ซึ่งเจ้ามรดกทำพินัยกรรมให้แก่ผู้ใดผู้หนึ่งโดยมีเงื่อนไขว่า ผู้นั้นต้องชำระหนี้ของเจ้ามรดก (5) อสังหาริมทรัพย์ซึ่งเจ้ามรดกทำพินัยกรรมให้โดยลักษณะทั่วไปดังบัญญัติไว้ในมาตรา 1651 (6) ทรัพย์สินเฉพาะอย่างซึ่งเจ้ามรดกทำพินัยกรรมให้โดยลักษณะเฉพาะดังบัญญัติไว้ในมาตรา 1651 ทรัพย์สินอย่างใดอย่างหนึ่งซึ่งได้จัดสรรไว้ตามความที่กล่าวมาแล้วข้างต้นนั้น ให้เอาออกขายทอดตลาด แต่ทายาทคนใดคนหนึ่งอาจมิให้มีการขายเช่นว่านั้นได้ โดยชำระราคาทรัพย์สินนั้นทั้งหมด หรือแต่บางส่วนตามที่ผู้ตีราคาซึ่งศาลตั้งขึ้นได้กำหนดให้ จนพอแก่จำนวนที่จะชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ | Section 1740 Unless the de cujus or the law has provided otherwise, the property of the de cujus shall be appropriated for the payment of debts in the following order: (1) property other than immovable property; (2) immovable property expressly appropriated by the will for the payment of debts, if any such property exists; (3) immovable property which the statutory heirs are entitled to receive as such; (4) immovable property given by will to a person subject to the condition that he pay the debts of the de cujus; (5) immovable property given by will as a general legacy as provided in section 1651; (6) specific property given by will as a specific legacy as provided in section 1651. Any property so appropriated as above shall be sold by public auction; but any heir may prevent such sale by paying the whole, or part, of the value of the property, as fixed by an appraiser appointed by the court, sufficient to satisfy the debts owed to the creditors. |
| มาตรา 1741 เจ้าหนี้กองมรดกคนใดคนหนึ่ง จะคัดค้านการขายทอดตลาดหรือการตีราคาทรัพย์สินดังระบุไว้ในมาตราก่อน โดยเสียค่าใช้จ่ายของตนเองก็ได้ ถ้าเจ้าหนี้ได้ร้องคัดค้านแล้ว ยังได้กระทำการขายทอดตลาด หรือตีราคาไป จะยกการขายทอดตลาดหรือตีราคานั้นขึ้นยันต่อเจ้าหนี้ผู้ร้องคัดค้านแล้วนั้นหาได้ไม่ | Section 1741 Any creditor of the estate may, at his own expense, object to the sale by public auction, or the appraisal, of the property specified in the preceding section. If a creditor has objected, but the sale by public auction or the appraisal is nevertheless carried out, it may not be set up against the objecting creditor. |
| มาตรา 1742 ถ้าในการชำระหนี้ซึ่งค้างชำระอยู่แก่ตน เจ้าหนี้คนใดคนหนึ่งได้รับตั้งในระหว่างที่ผู้ตายมีชีวิตอยู่ ให้เป็นผู้รับประโยชน์ในการประกันชีวิต เจ้าหนี้คนนั้นชอบที่จะได้รับเงินทั้งหมด ซึ่งได้ตกลงไว้กับผู้รับประกัน อนึ่ง เจ้าหนี้เช่นว่านั้น จำต้องส่งเบี้ยประกันภัยคืนเข้ากองมรดกก็ต่อเมื่อเจ้าหนี้คนอื่น ๆ พิสูจน์ได้ว่า (1) การที่ผู้ตายชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้โดยวิธีดังกล่าวมานั้นเป็นการขัดต่อบทบัญญัติมาตรา 237 แห่งประมวลกฎหมายนี้ และ (2) เบี้ยประกันภัยเช่นว่านั้น เป็นจำนวนสูงเกินส่วนเมื่อเทียบกับรายได้หรือฐานะของผู้ตาย ถึงอย่างไรก็ดี เบี้ยประกันภัยซึ่งจะพึงส่งคืนเข้ากองมรดกนั้นต้องไม่เกินกว่าจำนวนเงินที่ผู้รับประกันชำระให้ | Section 1742 If, in payment of a debt owed to him, a creditor has been designated, during the life of the deceased, as beneficiary under a life insurance, that creditor is entitled to receive the whole of the sum agreed with the insurer. Such creditor, however, is bound to return the premiums to the estate only if the other creditors prove that: (1) the payment of the debt to the creditor by such means was contrary to section 237 of this Code; and (2) such premiums were excessive in proportion to the income or the means of the deceased. In any event, the premiums to be returned to the estate must not exceed the sum paid by the insurer. |
| มาตรา 1743 ทายาทโดยธรรม หรือผู้รับพินัยกรรมโดยลักษณะทั่วไปไม่จำต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดในพินัยกรรมลักษณะเฉพาะเกินกว่าจำนวนทรัพย์มรดกที่ตนได้รับ | Section 1743 A statutory heir, or a general legatee, is not bound to comply with a specific legacy beyond the amount of the estate received by him. |
| มาตรา 1744 ผู้จัดการมรดกไม่จำต้องส่งมอบทรัพย์มรดกหรือส่วนใดส่วนหนึ่งแห่งทรัพย์มรดกให้แก่ทายาทก่อนปีหนึ่งนับแต่วันที่เจ้ามรดกถึงแก่ความตาย เว้นแต่เจ้าหนี้กองมรดกและผู้รับพินัยกรรมที่ปรากฏตัวได้รับชำระหนี้และส่วนได้ตามพินัยกรรมแล้วทุกคน | Section 1744 An administrator of an estate is not bound to deliver the estate, or any part of it, to the heirs before one year from the death of the de cujus, unless all the creditors of the estate and the legatees who have appeared have been paid their debts and received their shares under the will. |
| หมวด 3 การแบ่งมรดก / Chapter III — Partition of the Estate | |
| มาตรา 1745 ถ้ามีทายาทหลายคน ทายาทเหล่านั้นมีสิทธิและหน้าที่เกี่ยวกับทรัพย์มรดกร่วมกันจนกว่าจะได้แบ่งมรดกกันเสร็จแล้ว และให้ใช้มาตรา 1356 ถึงมาตรา 1366 แห่งประมวลกฎหมายนี้บังคับ เพียงเท่าที่ไม่ขัดกับบทบัญญัติแห่งบรรพนี้ | Section 1745 If there are several heirs, they have rights and duties in common in respect of the estate until the partition of the estate is completed; and sections 1356 to 1366 of this Code apply, so far as they are not contrary to the provisions of this Book. |
| มาตรา 1746 ภายใต้บังคับแห่งกฎหมาย หรือข้อความในพินัยกรรมถ้าหากมี ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า ผู้เป็นทายาทด้วยกันมีส่วนเท่ากันในกองมรดกที่ยังไม่ได้แบ่ง | Section 1746 Subject to the law, or to the terms of the will, if any, it is presumed that co-heirs have equal shares in the undivided estate. |
| มาตรา 1747 การที่ทายาทคนใดได้รับทรัพย์สินอย่างหนึ่งอย่างใด หรือประโยชน์อย่างอื่นใดจากเจ้ามรดกโดยการให้ หรือโดยการอย่างอื่นใด ซึ่งทำให้โดยเสน่หาในระหว่างเวลาที่เจ้ามรดกยังมีชีวิตอยู่นั้น หาทำให้สิทธิในการแบ่งปันทรัพย์มรดกของทายาทคนนั้น ต้องเสื่อมเสียไปแต่โดยประการใดไม่ | Section 1747 The receipt by an heir of any property, or any other benefit, from the de cujus, by gift or otherwise gratuitously during the lifetime of the de cujus, does not in any way impair the right of that heir to a share in the distribution of the estate. |
| มาตรา 1748 ทายาทคนใดครอบครองทรัพย์มรดกซึ่งยังมิได้แบ่งกัน ทายาทคนนั้นมีสิทธิที่จะเรียกร้องให้แบ่งทรัพย์มรดกนั้นได้ แม้ว่าจะล่วงพ้นกำหนดอายุความตามมาตรา 1754 แล้วก็ดี สิทธิที่จะเรียกให้แบ่งทรัพย์มรดกตามวรรคก่อน จะตัดโดยนิติกรรมเกินคราวละสิบปีไม่ได้ | Section 1748 An heir who is in possession of estate property that has not yet been partitioned is entitled to claim the partition of that estate property, even after the expiry of the period of prescription provided in section 1754. The right to claim partition of the estate property under the preceding paragraph may not be excluded by a juristic act for more than ten years at a time. |
| มาตรา 1749 ถ้ามีคดีฟ้องเรียกทรัพย์มรดก ผู้ซึ่งอ้างว่าตนเป็นทายาทมีสิทธิในทรัพย์มรดกนั้น จะร้องสอดเข้ามาในคดีก็ได้ แต่ศาลจะเรียกทายาทอื่น นอกจากคู่ความ หรือผู้ร้องสอด ให้เข้ามารับส่วนแบ่ง หรือกันส่วนแห่งทรัพย์มรดกไว้เพื่อทายาทอื่นนั้นไม่ได้ | Section 1749 If an action is brought to recover estate property, a person claiming to be an heir having a right in that property may intervene in the action. But the court may not summon any heir, other than the parties or the intervener, to come in and take a share, or set aside a share of the estate property for such other heir. |
| มาตรา 1750 การแบ่งปันทรัพย์มรดกนั้น อาจทำได้โดยทายาทต่างเข้าครอบครองทรัพย์สินเป็นส่วนสัด หรือโดยการขายทรัพย์มรดกแล้วเอาเงินที่ขายได้มาแบ่งปันกันระหว่างทายาท ถ้าการแบ่งปันมิได้เป็นไปตามวรรคก่อน แต่ได้ทำโดยสัญญา จะฟ้องร้องให้บังคับคดีหาได้ไม่ เว้นแต่จะมีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างหนึ่งอย่างใด ลงลายมือชื่อฝ่ายที่ต้องรับผิดหรือตัวแทนของฝ่ายนั้นเป็นสำคัญ ในกรณีเช่นนี้ให้นำมาตรา 850, 852 แห่งประมวลกฎหมายนี้ว่าด้วยประนีประนอมยอมความมาใช้บังคับโดยอนุโลม | Section 1750 The partition of an estate may be effected by each heir taking possession of specific property, or by sale of the estate and division of the proceeds among the heirs. If the partition is not effected in accordance with the preceding paragraph, but by contract, it cannot be enforced by action unless there is some written evidence signed by the party liable, or his agent. In such case, sections 850 and 852 of this Code concerning compromise apply mutatis mutandis. |
| มาตรา 1751 ภายหลังที่ได้แบ่งมรดกกันแล้ว ถ้าทรัพย์สินทั้งหมดหรือบางส่วน ซึ่งทายาทคนใดคนหนึ่งได้รับตามส่วนแบ่งปันนั้น หลุดมือไปจากทายาทคนนั้นเนื่องจากการรอนสิทธิ ทายาทคนอื่น ๆ จำต้องใช้ค่าทดแทน หนี้เช่นว่านั้น เป็นอันระงับเมื่อมีการตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น หรือการรอนสิทธิเป็นผลเนื่องมาจากความผิดของทายาทผู้ถูกรอนสิทธิ หรือเนื่องมาจากเหตุซึ่งเกิดขึ้นภายหลังการแบ่งปัน ทายาทคนอื่น ๆ ต้องใช้ค่าทดแทนให้แก่ทายาทผู้ถูกรอนสิทธิตามส่วนแห่งส่วนแบ่งของตน แต่ให้หักจำนวนที่เป็นส่วนเฉลี่ย ซึ่งทายาทผู้ถูกรอนสิทธิจะต้องออกกับเขาด้วยนั้นออกเสีย แต่ถ้าทายาทคนใดคนหนึ่งเป็นคนหนี้สินล้นพ้นตัว ทายาทคนอื่น ๆ ต้องรับผิดในส่วนของทายาทคนนั้นตามส่วนเฉลี่ยเช่นเดียวกัน แต่ให้หักจำนวนที่เป็นส่วนเฉลี่ยซึ่งทายาทผู้ที่จะได้รับค่าทดแทนจะต้องออกแทนทายาทผู้ที่มีหนี้สินล้นพ้นตัวนั้นออกเสีย บทบัญญัติในวรรคก่อน ๆ มิให้ใช้บังคับแก่ผู้รับพินัยกรรมลักษณะเฉพาะ | Section 1751 After the partition of an estate, if the whole or part of the property received by any heir as his share is lost to him by eviction, the other heirs must make compensation. Such obligation is extinguished if it has been otherwise agreed, or if the eviction results from the fault of the evicted heir, or from a cause arising after the partition. The other heirs must compensate the evicted heir in proportion to their respective shares, but after deducting the proportionate part which the evicted heir would himself have to bear. But if any of the heirs is insolvent, the other heirs must bear the share of that heir in the same proportion, after deducting the proportionate part which the heir entitled to compensation would have to bear for the insolvent heir. The provisions of the preceding paragraphs do not apply to a specific legatee. |
| มาตรา 1752 คดีฟ้องให้รับผิดเนื่องจากการรอนสิทธิตามมาตรา 1751 นั้น มิให้ฟ้องเมื่อพ้นกำหนดสามเดือนนับแต่เมื่อถูกรอนสิทธิ | Section 1752 An action for liability by reason of eviction under section 1751 may not be brought after three months from the time of the eviction. |
| ลักษณะ 5 มรดกที่ไม่มีผู้รับ / Title V — Estate without an Heir | |
| มาตรา 1753 ภายใต้บังคับแห่งสิทธิของเจ้าหนี้กองมรดก เมื่อบุคคลใดถึงแก่ความตายโดยไม่มีทายาทโดยธรรมหรือผู้รับพินัยกรรม หรือการตั้งมูลนิธิตามพินัยกรรม มรดกของบุคคลนั้นตกทอดแก่แผ่นดิน | Section 1753 Subject to the rights of the creditors of the estate, when a person dies without a statutory heir or legatee, and without the founding of a foundation by will, his estate devolves on the State. |
| ลักษณะ 6 อายุความ / Title VI — Prescription | |
| มาตรา 1754 ห้ามมิให้ฟ้องคดีมรดกเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งปี นับแต่เมื่อเจ้ามรดกตาย หรือนับแต่เมื่อทายาทโดยธรรมได้รู้ หรือควรได้รู้ถึงความตายของเจ้ามรดก คดีฟ้องเรียกตามข้อกำหนดพินัยกรรม มิให้ฟ้องเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งปีนับแต่เมื่อผู้รับพินัยกรรมได้รู้หรือควรได้รู้ถึงสิทธิซึ่งตนมีอยู่ตามพินัยกรรม ภายใต้บังคับแห่งมาตรา 193/27 แห่งประมวลกฎหมายนี้ ถ้าสิทธิเรียกร้องของเจ้าหนี้อันมีต่อเจ้ามรดกมีกำหนดอายุความยาวกว่าหนึ่งปี มิให้เจ้าหนี้นั้นฟ้องร้องเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งปีนับแต่เมื่อเจ้าหนี้ได้รู้ หรือควรได้รู้ถึงความตายของเจ้ามรดก ถึงอย่างไรก็ดี สิทธิเรียกร้องตามที่ว่ามาในวรรคก่อน ๆ นั้น มิให้ฟ้องร้องเมื่อพ้นกำหนดสิบปีนับแต่เมื่อเจ้ามรดกตาย | Section 1754 No action in respect of an inheritance may be brought after one year from the time when the de cujus died, or from the time when the statutory heir knew, or ought to have known, of the death of the de cujus. No action to enforce a provision of a will may be brought after one year from the time when the legatee knew, or ought to have known, of his rights under the will. Subject to section 193/27 of this Code, if a creditor’s claim against the de cujus has a period of prescription longer than one year, the creditor may not bring an action after one year from the time when he knew, or ought to have known, of the death of the de cujus. In any case, no action under the preceding paragraphs may be brought after ten years from the death of the de cujus. |
| มาตรา 1755 อายุความหนึ่งปีนั้น จะยกขึ้นต่อสู้ได้ก็แต่โดยบุคคลซึ่งเป็นทายาท หรือบุคคลซึ่งชอบที่จะใช้สิทธิของทายาท หรือโดยผู้จัดการมรดก | Section 1755 The one-year prescription can be set up as a defense only by an heir, or by a person entitled to exercise the right of an heir, or by an administrator of the estate. |
Aphiwat Bualoi Law Office
Notary Services |Chiang Mai Lawyer |English Speaking Lawyer
Aphiwat Bualoi Law Office 